«Τα καίρια υφολογικά στοιχεία στο Συμπόσιο του Πλάτωνος και ειδικά στο τμήμα 196d-197e και ο τρόπος εξήγησης της λειτουργίας τους. Επεξηγηματική αναφορά στη φράση του Αγάθωνος : «“τὰ μὲν παιδιᾶς, τὰ δὲ σπουδῆς μετρίας ... μετέχων” με την οποία ολοκληρώνεται ο λόγος του.”.


O Πλάτων μέσα από τον περίφημο διάλογό του «Συμπόσιον», θέλησε μέσα από όλους τους ομιλητές που ανέπτυξαν τις απόψεις τους για τον Έρωτα να καταδείξει κάτι πράγματι φιλοσοφικά –και όχι μόνο- αξιοσημείωτο και σημαντικό. Μόνο ο διαλεκτικός μπορεί να συλλάβει και να αποδώσει τη φύση και τα χαρακτηριστικά του έρωτος. Ο Αγάθων ουσιαστικά στη δική του (σοφιστικής προέλευσης) άποψη περί του έρωτος διαλέγεται με τους παρευρισκομένους στο συμπόσιο. Οι φράσεις του είναι ενδεικτικές και καταδεικνύουν ότι ο Πλάτων ενδιαφέρεται να παραθέσει όλα τα πνευματικά ρεύματα της εποχής του, όπως αναφέρει ο Συκουτρής προκειμένου να τα διακωμωδήσει(1949, 77).Αναφέρει λοιπόν ο Αγάθων : «διά να αποδώσω και εγώ τας τιμάς εις την τέχνην μας όπως και ο Ερυξίμαχος εις την ειδικήν του»(196d). Ο Αγάθων διαλεκτικά και σε σχέση με τον Ερυξίμαχο προσεγγίζει το θέμα του Έρωτος. Ταυτόχρονα ο διάλογος επεκτείνεται ανάμεσα και στην επιστήμη που αντιπροσωπεύει ο Ερυξίμαχος και  στη σοφιστική τέχνη που βέβαια αντιπροσωπεύει ο Αγάθων. Επίσης στο 197b ο Αγάθων ρητά αναφέρει ότι «μ΄αυτό νομίζω Φαίδρε ο Έρως πρώτος ο ίδιος καθώς είναι ωραιότατος». Ο διάλογος υφίσταται ανάμεσα στον Αγάθωνα(εκπρόσωπος της σοφιστικής τέχνης) και στον Φαίδρο (είναι αυτός που παρουσιάζει τη μυθική παράδοση).Μέσα από τη διαλεκτική προσέγγιση όλων των απόψεων περί Έρωτος εκ μέρους του Πλάτωνος, φαίνεται ότι όλοι δεν κατέχουν την αλήθεια περί αυτής της οντότητος, κάτι που τελικά θα φανεί και θα αποδειχθεί ότι κατέχει ο Σωκράτης. Βέβαια θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το επικριτικό ύφος του Αγάθωνος είναι σοφιστική κληρονομιά, διότι με έπαρση θέλει να αποδείξει ότι τα λεγόμενα τα δικά του αποδίδουν τη φύση του Έρωτος.
Ο Αγάθων στο λόγο του περί Έρωτος (196d-197e) προσεγγίζει την οντότητα αυτή ως ένα φαινόμενο ψυχικό(«ο Απόλλων όταν εφεύρε τον δρόμον του έδειξε ο πόθος και ο έρως”(197b). To  ύφος και ο τρόπος επεξεργασίας είναι σοφιστικά ρητορικός και όχι φιλοσοφικός(αυτό δίνει βέβαια το δικαίωμα στον Πλάτωνα(ο Σωκράτης θα το κάνει άμεσα) κυρίως να κατακρίνει τη σοφιστική τέχνη όπως αυτή εκδηλώθηκε στους λόγους του Αγάθωνος. Χαρακτηριστικά ο Αγάθων προχωρεί με κλιμακούμενα-διαζευκτικής  προέλευσης –συλλογιστικάα σχήματα. Θα υποστηρίζαμε ότι γεννά διαιρέσεις και υποδιαιρέσεις μεγεθών και οντοτήτων και ψυχικών καταστάσεων προκειμένου (κατά σοφιστικό τρόπο)  να πετύχει το σκοπό του, μέσα από αυτό το τεχνικό ύφος που προάγει.Από τις Μούσες περνά στα έμψυχα(η  τέχνη είναι βαθμός εμφάνισης του Έρωτος διότι εμπνέει τους ανθρώπους και τους θεούς)τελικά μέσα από τον Έρωτα ο Δίας «πηδαλιουχή θεούς και ανθρώπους»(197b).O Έρωτας διώχνει την Ανάγκη και φέρνει την Ειρήνη και τη Γαλήνη. Οι κλιμακούμενοι σοφιστικοί συλλογισμοί του Αγάθωνος προχωρούν από τον ουρανό και τις ουράνιες θεότητες προς τη γή και τους  ανθρώπους (αλλά και τις δραστηριότητές του) και μάλλον προσπαθούν εκ του αποτελέσματος να διατυπώσουν την άποψη ότι ο Έρωτας είναι ωραίος και τέλειος διότι φέρει την ευτυχία σε θεούς και ανθρώπους. Ως ακόλουθος των σοφιστών δεν εμβαθύνει στη φύση του  Έρωτος (τον αναφέρει ως το νεώτερο των θεών(195d)αλλά μέχρι εκεί).

Το νιτσεϊκό υπόστρωμα της σκέψης του Ίωνος Δραγούμη στο «Όσοι ζωντανοί».


Στο σημαντικό έργο του Ίωνος  Δραγούμη «Όσοι ζωντανοί» περιγράφεται το νιτσεϊκό πέρασμα του συγγραφέως από την Πόλη. Η βούληση και ο υπέρλογος θαυμασμός του για την Πόλη τον κατατάσσουν στους Έλληνες οι οποίοι κινήθηκαν πέρα από το Λόγο προσπαθώντας να προσεγγίσουν την υπόθεση της Ελλάδος με πιο μυστικές δυνάμεις , όπως είναι η αγάπη, ο θαυμασμός, η βούληση της προόδου και της ολοκλήρωσης. Η προσπάθεια πορείας προς το όνειρο που τόσο ημιτελές άφησαν σημαντικοί άνθρωποι του παρελθόντος και θα πρέπει εμείς ως απόγονοι να ολοκληρώσουμε. Ο  ίδιος μας αναφέρει ότι του άρεσε να σημειώνει πάντα τις πρώτες εντυπώσεις για να φυλάγει αποκρυσταλλωμένη τη σπιθοβολή,τη φρεσκάδα και τη δροσιά των εντυπώσεων από τη Βασιλεύουσα. Το διονυσιακό στοιχείο γεμίζει τα γραπτά του Δραγούμη, η γνώση δεν τρέφει το νού, τρέφει την ψυχή, τη σηκώνει ψηλά για να ίδει άλλα έργα και άλλες ομιλίες.
Ο συγγραφέας δείχνει να έχει ισχυρά παράπονα από πολιτικούς και άλλους οι οποίοι δεν κρατούν την ιστορική κληρονομιά στο ύψος που της πρέπει.Πόσο μας θυμίζει το Νίτσε όταν αυτός φώναζε ότι θα πρέπει όλοι να ξυπνήσουμε τον κοιμισμένο Ζαρατούστρα, τη θέληση για τη  φωτιά, τη βούληση για το καλλίτερο που όλοι φέρουμε μέσα μας. Η αντιπαραβολή η οποία επιχειρείται από το Δραγούμη με την Αμερική δεν είναι τυχαία. Ίσως είναι η σύγκριση του κόσμου των ιδεών (Έλληνες) με το σημερινό κόσμο του συμφέροντος και της απέραντης  ύλης. Το όλο πρόβλημα δεν είναι λογικό αλλά βουλησιοκρατικό.Οι σύγχρονοι Έλληνες θα πρέπει μέσα από το αναγκαίο γνωσιολογικό τους επίπεδο να αναπτύξουν τη βούληση μίμησης μεγάλων ανθρώπων με σκοπό και οι ίδιοι να αναδείξουν τις αρχές, τις αξίες, τους εαυτούς οι οποίοι θα γαλουχήσουν την ιστορία των επομένων απογόνων.
Ο Δραγούμης παρουσιάζεται φανατικός πολέμιος των μικροπολιτικών πρακτικών ανάμεσα στα κόμματα, στους βασιλείς, και  σε  όλες τις παραμέτρους της πολιτειακής ζωής της χώρας.Θεωρεί ότι πλέον πολλά άσχημα προέρχονται από την άλογη μίμηση των ευρωπαϊκών ηθών  και συνηθειών. Αναφέρει σχετικά (ειρωνικά) ότι στη Γαλλία κατασκευάζονται τα τέλεια συντάγματα τα οποία έρχονται και στην Ελλάδα,ίσως ειρωνεύεται τους απογόνους του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους οι οποίοι ενώ τα έχουν όλα στην απίστευτη πολιτιστική και ιστορική τους κληρονομιά, ικετεύουν για φώς αλλού αγνοώντας το δικό τους ήλιο ο οποίος λάμπει λαμπρά.

O επαναπροσδιορισμός της γλώσσας.


Ας ξεκαθαρίσουμε από την αρχή αυτής της εργασίας   ότι δεν θεωρώ πώς η γλώσσα είναι η ανωτέρα μορφή επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους.Πιστεύω ότι η ανωτέρα μορφή επικοινωνίας ανάμεσα στους ανθρώπους είναι η εσωτερική επικοινωνία. Αυτή η οποίαμεταβιβάζει από τον ένα άνθρωπο προς τον άλλο ιδέες  και αξίες, την ίδια εποχή ήκαι διαχρονικά. Είναι σίγουρο ότι δεν υπήρχε πάντα η γλωσσική επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους πολύ απλά διότι υπήρξε εποχή κατά την οποία οι άνθρωποι με μέσο μόνο το νού επικοινωνούσαν μεταξύ τους. Σε ποια γλώσσα επικοινώνησε ο δημιουργός με τους ανθρώπους; Σε ποια γλώσσα οι Ομηρικοί θεοί μιλούσαν με τους ήρωες; Η γλώσσα λοιπόν είναι το κατώτερο μέσο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και φαίνεται ότι εμφανίζεται όταν ο άνθρωπος θέλει περισσότερο την επικοινωνία με τους συνανθρώπους του και τον κόσμο παρά με κάτι το ποιοτικά και οντολογικά ανώτερο. Αλλά ακόμα και αυτή τη στιγμή δε σημαίνει αυτό ότι πάντα ο άνθρωπος δεν επικοινωνεί στη γλώσσα του νοός με απόμακρες οντότητες, με θεούς και υποστάσεις άλλων διαστάσεων.
Πράγματι η γλώσσα εμφανίσθηκε ως μέσο επικοινωνίας όταν οι άνθρωποι άρχισαν να αναπτύσσουν την οριζόντια επικοινωνία μεταξύ τους.  Από αυτό το στοιχείο  καταλαβαίνουμε ότι η γλώσσα είναι το σύνολο των συμβόλων και εννοιών σύμφωνα με τις οποίες δομείται όλος μας ο κόσμος.Ο πνευματικός και ο υλικός.Από αυτή την άποψη ο Βιτκενστάιν είχε απόλυτο δίκαιο όταν σηματοδότησε τη  γλώσσα ως το όριο του κόσμου μας. Ο άνθρωπος άρχισε να ομιλεί όταν γνώρισε τον Άλλο και μαζί του άρχισαν να οικοδομούν  πολιτιστικά και άλλως τον κόσμο. Στο διάλογο Κρατύλος ο Πλάτωνας ασχολήθηκε με την ερώτηση αν τα ονόματα των πραγμάτων ορίζονται από σύμβαση ή από τη φύση.Άσκησε κριτική στις συμβάσεις  γιατί οδηγούσαν στο περίεργο συμπέρασμα ότι σε όλα τα πράγματα θα μπορούσε να δοθεί ένα όνομα από σύμβαση.Επομένως δεν μπορούν να χειρισθούν την λανθασμένη ή ορθή εφαρμογή ενός ονόματος .Ισχυρίσθηκε ότι υπάρχει μία φυσική ορθότητα στα ονόματα δείχνοντας ότι  οι σύνθετες λέξεις και φράσεις διαθέτουν ένα εύρος ορθότητος. Υποστήριξε επίσης ότι τα πρωτογενή ονόματα έχουν μία φυσική ορθότητα γιατί κάθε φώνημα εκφράζει μία βασική ιδέα ή ένα συναίσθημα.Για παράδειγμα κατά τον Πλάτωνα το γράμμα λ και ο ήχος  του αναπαριστούσαν την ιδέα «μαλακό».Μέσα από το διάλογό του «Κρατύλος»βέβαια  ο Πλάτωνας παραδέχθηκε ότι κάποιες λέξεις αναμφίβολα υπακούουν σε κοινωνικές συμβάσεις. Όπερ σημαίνει ότι η κοινωνία ανάλογα  με τις επικρατούσες ιδέες και αξίες αυθαίρετα δημιουργεί λέξεις προκειμένου να προβάλλει τους  θεσμούς της και τα στερεότυπά της. Θα μπορούσαμε ως παράδειγμα να δώσουμε τη λέξη  «συκοφάντης» η οποία μέσα από  την ανάλυση των συνθετικών της στοχοποιεί αυτόν που φανερώνει τον κλέφτη των σύκων,κίνηση η οποία συνδυάσθηκε με κάτι το άσχημο από την κοινωνία, ώστε από την πράξη να περάσουμε στη σχετική κακή νοηματοδότηση και στη γένεση αρνητικών συναισθημάτων,από και μέσα στην κοινωνία.

Η έννοια του διαβόλου.


Μέσα στο άπειρο ποτάμι της ανθρώπινης σκέψης συναντούμε την έννοια  του διαβόλου,του σατανά.Μήπως θα μπορούσαμε με τον πιο εύκολο τρόπο να την ταυτίσουμε με την έννοια του κακού;Ή πιο βαθιά ακόμη με την έννοια του μη όντος(εάν θα θέλαμε να δώσουμε μία φιλοσοφικότερη  χροιά στο όλο θέμα μας).Ο διάβολος,ο σατανάς,ο βεελζεβούλ,διατηρήθηκε στις ημέρες μας(όπως και η έννοια  του θεού)διότι εισήλθε στις ανθρώπινες γνωσιολογικές κατηγορίες(σκέψη,διάνοια,κρίση,απόφανση)αλλά και στις αντίστοιχες αισθητικές ανθρώπινες κατηγορίες,στις σχετικές ηθικές νομοτέλειες που έχουν θεσπισθεί(τι είναι καλό και ωραίο ως σκέψη και πράξη,τι είναι κακό,ποιο είναι το πρακτέον,πώς επιτυγχάνεται η ευζωΐα).Τελικά η έννοια του διαβόλου αντιδιαστελλόμενη προς την έννοια του θεού,γιγαντώθηκε εάν σκεφτούμε ότι ο θεός ταυτίστηκε με την ανθρώπινη ζωή,με το μυστήριο του θανάτου,με τα υποσυνείδητα και συνειδητά υπαρξιακά προβλήματα του ανθρώπου,αλλά κυρίως εισερχόμενη η έννοια αυτή στη σφαίρα μιάς ανοήτου ηθικής στείρας αντιπαράθεσης καλού και κακού ,ο  διάβολος θεωρήθηκε ως το αντίπαλον δέος του θεού(ο οποίος όπως ήδη σημειώσαμε τεχνηέντως και αυθαίρετα ταυτίστηκε με ό,τι το καλό,ωραίο και ηθικό.Ας σημειώσουμε σε αυτό το σημείο ότι οι έννοιες του καλού και του κακού,του ωραίου και του ασχήμου,του ωφελίμου και του βλαβερού είναι οντολογικά αλλά και διαστασιακά άπειρες,επίσης ποτέ δύο άνθρωποι,ή και ακόμη δύο πολιτισμοί δεν συμφώνησαν σε μία κοινή θεώρηση καλού και κακού.Ακόμα και το γεγονός της πολυθεΐας αλλά και της πολυγνωμίας  υπερασπίζει τη θέση μας ότι το καλό και το κακό είναι πολυπροσδιορίσιμο και πολυσημαινόμενο,η ταύτιση με συγκεκριμένο θεό του καλού και του διαβόλου με το κακό είναι αυθαίρετη.Ας θυμηθούμε το μεγάλο Λόκ ο οποίος μέσα από την  απειρία των θεωρητικών αρχών που κλείνονται αυθαίρετα στην ανθρώπινη εμπειρία διακήρυξε τη σχετικότητα όλων των εννοιών του εφαρμοσμένου -στον υφιστάμενο ανθρώπινο πολιτισμό-αξιακού κώδικα καλού και κακού.Συγκεκριμένα αναφέρει ο σπουδαίος βρεττανός διανοητής: «Οι ιδέες των πρωτευουσών ποιοτήτων των σωμάτων είναι ομοιώματα και τα πρότυπά τους ενυπάρχουν όντως στα ίδια σώματα ,αλλά οι ιδέες που παράγονται μέσα μας από τις δευτερεύουσες  ποιότητες δεν έχουν καμμία απολύτως ομοιότητα με αυτές».Εφαρμόζοντας αυτό το απόσπασμα σε όσα εδώ ισχυριζόμαστε θα μπορούσαμε να καταθέσουμε τα εξής:το σώμα υπάρχει,όπως υπάρχει και κάτι πέρα από όλους μας ως τέλειο.Το σώμα  έχει τις πρώτες καθαρά δικές του ιδιότητες(και δεν γίνεται να μην τις έχει)όπως είναι η έκταση,η θέση στο χρόνο,η σκέψη,αλλά και το πράγμα καθ εαυτό έχει τις πρώτες δικές του ιδιότητες(οι οποίες είναι πέρα από την ανθρώπινη σκέψη)όπως είναι:η οντολογική παντοδυναμία του,η ταύτιση Είναι και Πράξης και Βούλησης,η ύπαρξις πέρα από χώρο και χρόνο.Σύμφωνα με το Λόκ αυτές οι πρωτεύουσες ιδιότητες είναι αντικειμενικές-όλοι εξάλλου έχουν δεχτεί ότι όλα τα πρόσωπα και πράγματα έχουν ένα είναι και κάποιο γίγνεσθαι-και αυτό είναι το μόνο condition sine qua non.Από εκεί και πέρα επειδή όλα γύρω μας εξελίσσονται και ευρίσκονται συνεχώς σε σχέση με κάτι επιβάλλεται να αναπτύξουν και δευτερεύουσες ιδιότητες ,οι οποίες όμως είναι υποκειμενικές. «Αυτός είναι όμορφος»είναι δευτερεύουσα ιδιότητα,η οποία βέβαια στηρίζεται στην πρωτεύουσα ιδιότητα του χώρου και της έκτασης που απασχολεί το ανθρώπινο υποκείμενο όμως διατυπώθηκε με  βάση υποκειμενικά κριτήρια,όπως είναι η αίσθηση του ωραίου σε κάθε πολιτισμό ανάμεσα στους ανθρώπους.

Περί του ανθρώπου του Όντος( η δυνατότητα της οντολογικής ελευθερίας).


Εάν ο Ξενοφάνης χαρακτήρισε το Θεό ως κάτι το ακίνητο  και  ανώλεθρο, εάν ο Αναξιμένης θεώρησε το Νού επίσης ως κάτι το ακίνητο και μη μετέχον  του κόσμου μας, δίδοντας μόνο τα σπέρματα της σοφίας του και της δημιουργικότητάς του, καταλαβαίνουμε ότι πέρα από όλα όσα έχουμε γευθεί και «γνωρίσει» μέχρι σήμερα, ίσως υπάρχουν οντότητες παντελώς άγνωστες σε εμάς διότι ποτέ δεν ανακατεύθηκαν  με τον ανθρώπινο πολιτισμό. Ίσως μέσα στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας υπάρχουν ή υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχασαν ποτέ την επαφή τους με ένα κόσμο ο οποίος προσομοιάζει περισσότερο με αυτόν του Είναι παρά με το δικό μας. Προσομοιάζει περισσότερο με ένα κόσμο όπου η νόηση έχει την απόλυτη δύναμη και δεν είναι ξέχωρη  από την πράξη, όπου πόνος δεν υπάρχει διότι δεν υφίσταται χαρά, διότι η απουσία  του θετικού φέρει το αρνητικό,  και η παρουσία  του θετικού επιφέρει απομάκρυνση του Είναι. Δηλαδή ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Αυτή η κατάσταση την οποία οι άνθρωποι ορίζουν ως χαρά βοηθεί  δυστυχώς στο να λησμονηθεί η μόνη χαρά η οποία δεν είναι άλλη από την  απόλαυση του αμιγώς κόσμου του Είναι, του κόσμου του αενάου πνεύματος.Εγκαθιστώντας όμως οι άνθρωποι τη χαρά η  οποία πλέον συνδέεται με τα υλικά αγαθά δένονται μαζί της, η απουσία της προκαλεί λύπη και κανείς δεν  σκέφτεται ότι πίσω και από τη χαρά και από τη λύπη ευρίσκεται η ευτυχία του καθ εαυτού κόσμου.
Φαίνεται  ότι πλέον δεν υπάρχει φιλοσοφική παραγωγή και εξέλιξη.Η φιλοσοφία έδωσε το Νού μέσα από τους προσωκρατικούς, τον Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Έδωσε τον Άνθρωπο ως Γνώση και Πράξη  όπως  φαίνεται στο πρόσωπο του Σωκράτους. Επίσης η φιλοσοφία είναι αυτή η οποία ζωγράφισε τη φύση, από κοσμικές παραστάσεις έως το σύνολο των  ανθρωπίνων ιδιοτήτων. Από τον Ηράκλειτο έως το Σοφοκλή ο οποίος στην Αντιγόνη διαμορφώνει την υψιπετή και υπερήφανη ανθρώπινη φύση της Αντιγόνης. Η Αντιγόνη, η ανθρώπινη ψυχή, αποκτά ένα σύνολο θαυμαστών ανθρωπίνων ιδιοτήτων. Μόνη έναντι όλων, με αγάπη για το Όν, προτιμά να θυσιάσει αυτόν τον κόσμο αλλά θα τιμήσει τους νόμους του αιωνίου Είναι. Ο άνθρωπος σύμβολο μόλις παρήχθη από τον Ελληνικό φιλοσοφικό στοχασμό.
Έχοντας η φιλοσοφία γεμάτο το οπλοστάσιό της, έχοντας έτοιμα τα πρότυπα και τις εικόνες, του θεού και της φύσης και του ανθρώπου, των πρώτων δηλαδή υλικών του κόσμου γύρω μας, άρχισε να δομεί το σπίτι της διάστασής μας προκειμένου να εξαντλήσει κάθε συνδυασμό δυνάμεων όλων των παραπάνω αναφερθεισών μεταβλητών.Σταδιακά κάνοντας αυτό το πράγμα απομακρυνόταν από την πηγή του Είναι, από την πηγή του Όντος. Η γη ως πνεύμα απεκόπη παντελώς από την πηγή, στρέφεται γύρω από τον ήλιο αλλά δεν παίρνει τίποτε ιδεατό από αυτόν. Για αυτό εξάλλου η ζωή μας κατέστη τόσο πεζή. Για τους Έλληνες προγόνους μας ο ήλιος ήταν ζωντανός, ήταν θεός, και μάλιστα ήταν γεμάτος από μυστικά, παχύς, εάν  κρίνουμε ότι ο  Όμηρος τον παρουσιάζει να έχει πολλά μα πολλά βόδια.Ο ήλιος γύριζε γύρω από τη γή, οι Έλληνες ζούσαν νοερά δίπλα του και πλούτιζαν από τα μυστικά του. Από τον Ήλιο ο Παρμενίδης και ο Ξενοφάνης συνέλαβαν την ακινητότητα των αρχών  των. Σήμερα ο Ήλιος είναι σε απόσταση αναπνοής από τα μάτια των επιστημόνων οι οποίοι παρατηρούν με τα υπερσύγχρονα  τηλεσκόπια το σύμπαν, αλλά ο ήλιος, το σύμπαν, το σπίτι του Είναι είναι έτη φωτός μακριά από το μυαλό και την καρδιά των ανθρώπων.

Ιωακείμ ντά Φιόρε ή το σχέδιο της εξελισσομένης καταστροφής του κόσμου όπως τον ξέρουμε.




Διαβάζοντας το διάσημο γερμανοαμερικανό πολιτικό φιλόσοφο Eric Voegelin παρατηρούμε μία ενδιαφέρουσα θεωρία του, η οποία μας αναφέρει ότι τα εσχατολογικά ολοκληρωτικά συστήματα του 20ου αιώνος (τέτοια όπως ο κομμουνισμός ο οποίος αρέσκεται να πιστεύει στην παγκόσμιο ένωση των εργατών ως δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά  και όπως  η προσπάθεια συγχρόνων εξουσιαστών του πλανήτου να  προχωρήσουν προς τη λεγομένη  παγκοσμιοποίηση ενώνοντας όλους τους ανθρώπους με οικονομικά και μόνο κριτήρια και τρόπους) ερείδονται επί της αναβιουμένης αρχαίας συγκρητηστικής θεωρίας του Γνωστικισμού. Ακόμα πιο συγκεκριμένα ο διακεκριμένος πολιτικός φιλόσοφος θεωρεί ως  απαρχή αυτής της  αναβίωσης τις  ιδέες του Καλαβρού μοναχού Ιωακείμ της Φλόρα ή Φιόρι κατά τον 12ο περίπου.
Ο Ιωακείμ της Φιόρε σίγουρα παραμένει άγνωστος για την επίσημη θα μπορούσαμε να πούμε ιστορία της φιλοσοφίας. Όμως φαίνεται ότι δεν είναι καθόλου άγνωστος στον πρόεδρο των Η.Π.Α Μπαράκ Ομπάμα ο οποίος μάλιστα κατά την τελευταία προεκλογική περίοδο στη χώρα του αναφέρθηκε τρείς φορές στο όνομα του Καλαβρού μοναχού. Τον χαρακτήρισε ως παράδειγμα οραματιστή της παγκόσμιας ειρήνης και αγάπης για μία ενωμένη ανθρωπότητα όπου όμως δεν θα υπάρχει Εκκλησία. Φαντάζομαι ότι αυτό που θα ενώνει τους ανθρώπους θα είναι κάποιος τρόπος ηλεκτρονικός (ο οποίος τόσο παραστατικά έχει περιγραφεί στην Αποκάλυψη  όπως και οι πλείστες όσες υλικές ανάγκες για τους ανθρώπους των μεγαλουπόλεων οι οποίοι μακριά πλέον από τη φύση εξαρτώνται και μόνο από τα οργανωμένα μαγαζιά των μεγαλουπόλεων).Οι αναφορές του Αμερικανού προέδρου στο πρόσωπο του Ιωακείμ της Φιόρε ανάγκασαν το Βατικανό να πάρει θέση στο όλο θέμα και να υπενθυμίσει ότι οι ιδέες του συγκεκριμένου μοναχού έχουν επίσημα καταδικασθεί ως αιρετικές. Πάντως σήμερα υπάρχει στην Ιταλία ινστιτούτο διεθνές μελετών των ιδεών του Ιωακείμ και γίνεται και σχετικό παγκόσμιο μάλιστα συνέδριο κάθε περίπου πέντε χρόνια.
Το όλο θέμα τίθεται ως εξής: Υπάρχει κάποια οντολογική ή άλλη γνωσιολογική και αξιολογική αρχή που μπορεί να ενώσει όλους τους ανθρώπους επί της γής; Αν ναι ποια είναι αυτή και με τι σκοπό; Εννοούμε ότι ο σκοπός είναι κάποιοι να ενώσουν τους ανθρώπους επί της γής για να τους ελέγχουν ή προκειμένου αυτοί να διάγουν ευδαίμονα βίο ή με τελικό  σκοπό να προχωρήσουν προς μία ανώτερη και καλλίτερη διαστασιακά κατάσταση; Φαίνεται ότι θα πρέπει πλέον να θυμηθούμε λησμονημένες θεωρίες θεολογικού και εσχατολογικού χαρακτήρα, τέτοιες όπως ο γνωστικισμός, προκειμένου να κατανοήσουμε τον τρόπο που πορεύθηκε και πορεύεται ο πλανήτης σε θέματα όπως  «οι θρησκείες και τα διάφορα πολιτικά συστήματα ανακαλύφθηκαν προκειμένου εξουσιαστικά να ενωθούν όλοι οι άνθρωποι κάτω από κοινές αρχές και πρόσωπα;». Ο γνωστικισμός πιστεύει ότι ο θεός της παλαιάς διαθήκης είναι κακός θεός ο οποίος όμως ένωσε τους ανθρώπους υπό την σκέπην του-αυτό βέβαια συνέβη και με τις υπόλοιπες θρησκείες και του φυσικού νόμου και της αποκάλυψης. Από τη θρησκεία της βίβλου προέκυψαν και ο χριστιανισμός και ο μωαμεθανισμός. Άρα μήπως οι θρησκείες έκαναν τον κύκλο τους, ένωσαν υπό την ανώτερη ιδέα του θεού τους ανθρώπους, σήμερα όμως σε μία εποχή όπου ηλεκτρονικά μπορεί οι άνθρωποι να ελέγχονται δεν χρειαζόμαστε άλλο τις θρησκείες διότι διαθέτουμε πλέον συγχρόνους τρόπους ελέγχου;

Τζιορντάνο Μπρούνο, ο λησμονημένος μύστης.


Ο Μπρούνο γεννήθηκε το 1548 στην πόλη Νόλα κοντά στη  Νάπολη  της Ιταλίας.Αποκαλούσε τον εαυτό του “νόλιο φιλόσοφο” και τη διδασκαλία του “νόλια φιλοσοφία”.Σε ηλικία ένδεκα ετών πήγε στη Νάπολη για να σπουδάσει φιλολογία λογική και διαλεκτική.Παρακολούθησε ιδιαίτερα μαθήματα λογικής δίπλα σε έναν μοναχό το Θεόφιλο και σε ηλικία δεκαπέντε ετών μπήκε στο τάγμα των Δομινικανών. Αυτό είναι ευεξήγητο, ο χριστιανισμός πλέον ως ιδρυματοποιημένη θρησκεία ελέγχει ως δομή εξουσίας τη μόρφωση και τους φορείς της, οι οποίοι βέβαια είναι τα μοναστήρια.Εκείνη την εποχή η Εκκλησία ήταν η μόνη που παρείχε τη δυνατότητα σε παιδιά που οι οικογένειές τους δεν ήταν πλούσιες και ισχυρές να σπουδάσουν.
Οι εντυπωσιακές του γνώσεις και ιδέες θα τον φέρουν αντιμέτωπο με την κοινωνία της εποχής  του.Ο Μπρούνο προτάσσοντας τις ιδέες του ακόμη και μπροστά στο θάνατο από το 1576 ξεκινά ένα ταξίδι φιλοσοφικής περιπλάνησης στα πιο γνωστά ευρωπαϊκά κέντρα όπως τη Γενεύη,το Παρίσι,το Λονδίνο, τη Βυρτεμβέργη και την Πράγα.Στις 26 Μαΐου του 1592 ο  Μπρούνο συνελήφθη από την Ιερά Εξέταση της Βενετίας και παρόλο που η επιρροή της ήταν μικρή κατόρθωσε να επιβάλει τις απόψεις της.Η μακρά περίοδος φυλάκισης του Μπρούνο τον εξασθένισε ψυχικά και σωματικά. Παρ΄όλα αυτά κατόρθωσε να εκμεταλλευθεί τις λίγες ημέρες που του δόθηκαν έως ότου παρουσιασθεί στο δικαστήριο.Έτσι κατάφερε να ανακτήσει μέρος των δυνάμεών του  και με θάρρος να απαντήσει στους δικαστές του “Ίσως ο φόβος σας να με καταδικάσετε να είναι μεγαλύτερος από το δικό μου να δεχθώ τις όποιες αποφάσεις σας”.Στις 17 Φεβρουαρίου 1593 ο Μπρούνο κάηκε ζωντανός στο Campo dei Fiori της Ρώμης.
Ο Μπρούνο στο έργο του Spaccio de la Bestia Trionfante ως ένας πιστός θεοσόφος αναφέρεται στη χαμένη σοφία των Αιγυπτίων οι οποίοι λάτρευαν τη γή τον ήλιο τον ουρανό και τα άστρα. Εάν σκεφθούμε ότι ο Επίκουρος χαρακτήρισε ως αιώνιες όχι τις οντότητες των σωμάτων(ήλιος) αλλά τις δυνάμεις που τις αποτελούν καταλαβαίνουμε ότι ο Μπρούνο προσπαθεί να προσφέρει στον άνθρωπο το ευρύτερο Είναι των όλων δυνάμεων μέσα στις οποίες ζεί. Ο  άνθρωπος ευρίσκεται  μέσα σε ένα σύμπαν όπου ποικίλες δυνάμεις οι οποίες εμφανίζονται στις βιτρίνες των πλανητών τον επηρεάζουν και τον καθοδηγούν. Ο Θεός ως συσσωρευτής αυτών των δυνάμεων είναι αδύνατο να φιλοξενήσει και να προσφέρει στον άνθρωπος όλες αυτές τις αμέτρητες οντολογικά δυνάμεις και ενέργειες.
Ο Μπρούνο πίστευε ότι οι Αιγύπτιοι δεδομένου ότι προηγήθηκαν στην ιστορική σκηνή των Ελλήνων, των Χαλδαίων και των Εβραίων και των χριστιανών θα πρέπει να διαμόρφωσαν την πληρέστερη μορφή θρησκείας.Επιπλέον η Αιγυπτιακή θρησκεία ήταν πλήρως εναρμονισμένη με τη φύση, ως σύνολο δυνάμεων αρμονίας, γονιμότητας, εξέλιξης και προόδου.Ο μυημένος στην Αιγυπτιακή θρησκεία αφού περνούσε τις δοκιμασίες του θεού Όσιρι ανακηρυσσόταν βασιλεύς και του αποκαλυπτόταν η αληθινή φύση της ύπαρξης και της πραγματικότητας. Είναι φανερό ότι ο Μπρούνο διείδε ότι η δυτική χριστιανοσύνη θα κατέληγε σε μία επίγεια εξωτερική κυβέρνηση του πάπα γενομένη ένα εξωτερικό εξουσιαστικό μέγεθος ανίκανο να προσφέρει ουσιαστική εσωτερική γνώση στον άνθρωπο.Αναφέρεται από τον Μπρούνο:

Μία ελάχιστη αναφορά στη Ποντιακή Γενοκτονία .


Η Ποντιακή Γενοκτονία διακρίνεται  ιστορικά σε τρείς συνεχόμενες φάσεις.Η πρώτη φάση ξεκινά από την έναρξη του Α΄Παγκοσμίου πολέμου έως την κατάληψη της Τραπεζούντας από το ρωσικό στρατό (1914-1916),η δεύτερη τελειώνει με το τέλος του Α΄Παγκοσμίου πολέμου (1916-1918)(ας υπενθυμίσουμε εδώ τη συνεργασία των μπολσεβίκων με τα στρατεύματα του Κεμάλ και τη βοήθεια σε όπλα από τους πρώτους προς το δεύτερο για να καταλάβουμε ότι στην τελική της στιγμή η ποντιακή γενοκτονία συνέβη μέσα από τον ασφυκτικό κλοιό στον οποίο βρέθηκε ο Πόντος).Η τρίτη φάση  της Ποντιακής γενοκτονίας ολοκληρώνεται από τον Κεμάλ και τους  νεοτούρκους του με την εφαρμογή του Συμφώνου  για την ανταλλαγή πληθυσμών (τελικά)μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας(1918-1923).
Από αυτούς αποφασίσθηκε η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου προκειμένου να επιλυθεί το πρόβλημα της παρακμής και διάλυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας μέσα από τη διάλυση των γηγενών και ντόπιων εθνοτήτων(από τη μία πλευρά) αλλά και να δημιουργηθεί το νέο τουρκικό κράτος(αυτό το οποίο σήμερα υπάρχει στηριγμένο σε κάθε περίπτωση στις ενέργειες των νεοτούρκων(από την άλλη πλευρά).
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ μάλιστα,περιγράφει ίσως καλλίτερα από τον καθένα τις  ιστορικές αυτές δυστυχείς για τον Ελληνισμό στιγμές : “η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες.Κανένα υλικό συμφέρον,καμμία κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις  συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί.Αντίθετα η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής  στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες.Έτσι δημιουργήθηκε μία φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μία αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για καλύτερη κοινωνική εξέλιξη.Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία έχει πιά βγεί: «βάδιζε προς τη διάλυση».
Αυτή η σειρά των γεγονότων και εκτιμήσεων αποδεικνύει ότι αυτό το οποίο συνέβη ήταν λογική και προμελετημένη εξαφάνιση ενός ολοκλήρου λαού-έθνους του Ποντιακού προκειμένου να υφαρπαγεί ο πλούτος των Ποντίων,η γή τους,οι Τούρκοι να αποκτήσουν τη δική τους κρατική γή.Η τελική πραγμάτωση της Ποντιακής γενοκτονίας ήταν προμελετημένο και καλά μελετημένο σχέδιο που εκπονήθηκε από τον Κεμάλ και τους νεοτούρκους του.Συγκεκριμένα η κυβέρνηση της Άγκυρας (του Κεμάλ και των ακολούθων του)είχε αποφασίσει καταρχήν να σφαγιασθούν οι Έλληνες Ρωμιοί των  περιφερειών Αδά-Παζάρ και Κάνδρας και έπειτα του Πόντου.Τα όσα αναφέρονται στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Φωτιάδου «η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου» δεν αφήνουν καμμία απολύτως αμφιβολία για το ότι ο Κεμάλ και οι υποτακτικοί του σφαγίασαν τον Ελληνικό πληθυσμό του Πόντου και της Μικράς Ασίας.Συγκεκριμένα ο Κεμάλ ανέθεσε εις τον Γκιαβούρ-Αλή την πυρπόληση του Ελληνικού Ορτακϊόι πλησίον της Γκέϊβε και τη σφαγή των κατοίκων.

Η μετεξέλιξη της αριστείας.


Στη ραψωδία Ζ της Ιλιάδας και μέσα από το διάλογο του Διομήδη και του Γλαύκου διαβάζουε σε μετάφραση των Καζαντζάκη-Κακριδή: «να θέλω να μαι ο πρώτος πάντα μου,να ξεπερνώ τους άλλους,να μην ντροπιάσω τους προγόνους μου ποτέ μου, που σταθήκαν οι πιο αντρειωμένοι μές την Εφύρα και στην πλατειά Λυκία.Τετοια η γενιά μου εμένα πέτομαι πώς είναι , τέτοια η φύτρα». Ο κόσμος του Ομήρου είναι γνωστός. Δεν είναι βέβαια τυχαίο  ότι εισήχθη ως παιδεία των Αθηναίων νέων από τον Πεισίστρατο και μάλλον ήταν ένας από τους σημαντικούς παράγοντρες διαμόρφωσης του Αθηναϊκού κλεινού άστεως, της πόλης η οποία χαρακτηρίσθηκε πρυτανείον σοφίας.
Ας θυμηθούμε ότι το άριστος είναι ο υπερθετικός βαθμός του σημαντικού επιθέτου αγαθός. Ενός επιθέτου που χαρακτήρισε την ψυχική και πνευματική πρόοδο των Ελλήνων. Καλός και αγαθός πολίτης, σήμαινε σοβαρότητα απέναντι στους  νόμους, στους άλλους, στον εαυτό μου, στην Πατρίδα. Το άριστος σήμανε τον έσχατο βαθμό πνευματικής και ηθικής τελείωσης του ανθρώπου ο οποίος φθάνει σε ένα βαθμό δυνητικής τελειότητας σε σχέση με τον εαυτό του, την ιδέα του Ωραίου και τους συμπολίτες του. Αυτός ο  άνθρωπος ετοιμάσθηκε μέσα στο Ομηρικό σύμπαν το οποίο σαφέστατα είναι πλήρως δομημένο. Υπάρχει ο χώρος του φωτός, των ιδεών, ο χώρος όπου οι άριστοι θεοί κατοικούν. Γιατί είναι άριστοι. Ο Όμηρος μας το αναφέρει ρητά: διότι ταυτίζεται ο λόγος τους με τις πράξεις τους, διότι έχουν όλες εκείνες τις δυνάμεις να εξουσιάσουν κόσμο και ανθρώπους.Εάν μετέπειτα, και ειδικά κατά την Πλατωνική φιλοσοφία οι Ολύμπιοι θεοί μετεξελίχθηκαν σε Ιδέες και Αρετές, αυτό λίγο μας ενδιαφέρει. Πράγματι στη φιλοσοφία των Αθηναίων οι Ολύμπιοι Θεοί μετεξελίχθηκαν στις ιδέες του Ωραίου, του Καλού, του Έρωτος, της Ανδρείας, της Αυτογνωσίας, της Γνώσης κ.ο.κ.