Ήταν ο Παύλος Στωϊκός φιλόσοφος;


Μία από τις πλέον βασικές αποστολές του φιλοσόφου είναι διαχρονικά να συνδέσει τους ανθρώπους και τις κινήσεις τους με τα πανάρχαια φιλοσοφικά κινήματα.Καλλίτερα.Να αποκαλύψει ποιά πραγματικά φιλοσοφικά κινήματα είναι οι πατέρες μεταγενεστέρων θεολογικών ή φιλοσοφικών δογμάτων.Σε κάθε άλλη περίπτωση συζητούμε για σφετερισμό συγκεκριμένων θεολογικών δογμάτων τα οποία παράνομα και αντιιστορικά οικειοποιούνται σκέψεις και πράξεις που ουσιαστικά γεννήθηκαν αιώνες πρίν.Από αυτή την άποψη ο μετα Χριστόν χριστιανισμός είναι ένα ακόμη επεισόδιο στο μεγάλο έργο της στωϊκής φιλοσοφίας.Όλα φαίνεται ότι αρχίζουν από τη συμπαντική θεώρηση των στωϊκών.Από την άποψη που διετύπωσαν για το θεό και τον κόσμο.
Ο Ζήνων λοιπόν ο Κιτιεύς στρώνει το δρόμο στους χριστιανούς όταν αναφέρει ότι υπάρχουν στο σύμπαν δύο αρχές:η ενεργητική και η παθητική(ποιούν και πάσχον).Ας θυμηθούμε και μόνον το Θεοτοκίον του πλ.δ ήχου το οποίο αναφέρεται ακριβώς στην ενεργητική και παθητική(πάσχουσα)φύση του Θεανθρώπου(άρα του συνόλου των χριστιανών)με σκοπό να προχωρήσει βιωματικά τη διάκριση των Στωϊκών(μόνον με αυτόν τον τρόπο θα μετεξελισσόταν αυτή η διάκριση σε συναισθηματική διάκριση(χάνοντας τη στωϊκή συμπαντική λογική της)προκειμένου οι χριστιανοί να συμπάσχουν με τον ιδρυτή της θρησκείας τους λόγω του πάθους(πάσχουσα φύση) και της ανάστασης(ποιούσα και ενεργητική φύση): «Ο δι΄ημάς γεννηθείς εκ Παρθένου και σταύρωσιν υπομείνας αγαθέ».Σε αυτό ακριβώς το Θεοτοκίον υιοθετεί την παραπάνω διάκριση των στωϊκών και θα λέγαμε ότι έχουμε ένα ποιοτικό βήμα προς συγκεκριμένη εξέλιξη της παραπάνω διάκρισης.Εάν ο Ζήνων ο Κιτιεύες προσφέρει συμπαντικό λόγο και διάκριση ο χριστιανισμός τροποποιεί τη συμπαντική αυτή διάκριση σε προσωπική και ανθρώπινη.Η ενέργεια και η πάθηση του σύμπαντος από αφηρημένη οντολογική διάκριση καθίσταται συγκεκριμένη ανθρώπινη και προσωπική διαστρωμάτωση.Όπως το σύμπαν πάσχει και ενεργεί ομοίως και ο άνθρωπος δύναται να πάσχει και να ενεργεί.Το βήμα είναι τεράστιο:Οι στωϊκές συμπαντικές ισορροπίες μεταφέρονται διά του χριστιανισμού στο ανθρώπινο βασίλειο και κόσμο και διά του χριστιανισμού κατά τρόπο βιωματικό και εσχατολογικό μεταφέρονται σε ευρείες ανθρώπινες μάζες.
Κατά την εκδοχή λοιπόν του Αετίου ο Ζήνων θεωρούσε το θεό ως ενεργητική αρχή δηλαδή ως αίτιο του ποιείν και την ύλη ως παθητική αρχή δηλαδή ως αίτιο του πάσχειν.Την ίδια ερμηνεία παραδέχεται και ο Αχιλλέας ο οποίος χαρακτηρίζει την ύλη ως ποιούμενον.Στη συγκεκριμένη στωϊκή στόχευση φαινομενικά  έχουμε όρους που συναντούμε και σε άλλες ανθρώπινες νοητικές προσπάθειες(π.χ έχουμε την έννοια του πόνου λόγω της επιθυμίας και  στις θρησκείες του φυσικού νόμου).

Ποιος ακριβώς είναι ο κόσμος του Ηρακλείτου;


Προκειμένου να εισέλθουμε στην Ηρακλείτεια διάσταση θα πρέπει να επανεξετάσουμε τις έννοιες τις παραδοσιακές «φύση και κόσμος».Οι οποίες σε κάθε περίπτωση οντολογικά κυρίως διαφοροποιούνται σε σχέση με ό,τι σήμερα συζητούμε γι αυτές.Σε κάθε περίπτωση στα γραπτά του σκοτεινού φιλοσόφου η φύση αντικατοπτρίζει(εκ του φύω=γεννιέμαι)κάθε τι το γεννητό.Από αυτή την άποψη αρνείται να κλεισθεί σε όρια και ορισμούς και σηματοδοτεί τα χάος και το άπειρο που ίσως με τη συνέργεια του λόγου κάποια στιγμή ελεγχθεί από τον ανθρώπινο λόγο.Και  ο άνθρωπος βέβαια ως κάτι το άπειρο και το χαώδες αποτελεί μέρος της Ηρακλείτειας φύσης.Αναφέρει ο Εφέσιος σχετικά: «Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί».Άρα για τον Ηράκλειτο οι αισθήσεις σε καμμία των περιπτώσεων δεν ανακαλύπτουν το πραγματικό περιεχόμενο και σκοπό της φύσης.Ο Λόγος είναι αυτός που κατενόησε τη φυσική κρυπτότητα.
Τι εννοεί όμως ο Ηράκλειτος ως φύση και γιατί πιστεύει ότι αυτό το οντολογικό μέγεθος αγαπά να κρύβεται;(ακόμη πάντως και η επιλογή του ρήματος δεν είναι τυχαία,η φύσις φιλεί όπως και ο σοφός φιλεί τη σοφία.Η φύσις κατ΄επιλογή δηλαδή επιλέγει αγαπητικά (δεσμευτικά θα λέγαμε)να κρυβεί).Σε μία πρώτη εκτίμηση θα υποστηρίζαμε ότι η φύσις στον Εφέσιο είναι όλον εκείνο το οντολογικό μέγεθος το οποίο ως δύναμη και ενέργεια,σκέψη και φαντασία,επηρεάζει τον ανθρώπινο νού αλλά και τις διαθέσεις του πρώτου νοός,του κοινού Λόγου.Αναφέρεται: «όσον αφορά το εύρος του ηλίου είναι όσο κάποιο μέρος του ανθρωπίνου σώματος».Εάν σκεφθούμε ότι ο ήλιος ως δύναμη,λάμψη και επιβλητικότητα αλλά και πηγή ζωής θεοποιήθηκε και ταυτίσθηκε με το δημιουργό νού ,μας προξενεί τουλάχιστον εντύπωση η υποτίμησή του από τον Ηράκλειτο,ο οποίος συμβολικά μας αναφέρει ότι όλο το σύμπαν άρα και ο ήλιος μπορεί να χωρέσει στο ανθρώπινο μυαλό και να μετρηθεί αναλόγως από τον άνθρωπο.Άρα η Ηρακλείτεια φύση είναι η πλήρης αφαιρετική σκέψη που δύναται να ταξιδέψει τον άνθρωπο στις απαρχές του όντος.Σε πρώτη εκτίμηση δεν είναι κάτι το υλικό αλλά δύναμη εσωτερικής σκέψης που προωθεί τον άνθρωπο προς την εσωτερική αλήθεια και το πώς του καθ εαυτού πράγματος.Γι αυτό η φύση αγαπά να κρύβεται από τους πολλούς διότι είναι άπειρος δύναμη καθοδηγούσα στις απαρχές αληθινού.Αναφέρεται: «τον κόσμον αυτόν που είναι κοινός για όλους ,ούτε κάποιος από τους θεούς ούτε κάποιος από τους ανθρώπους εποίησε αλλά ήταν είναι και θα είναι αιωνίως ζωντανό πύρ το οποίο με αρμονία ανάπτει και σβέννυται».Ο κόσμος είναι η φύση υπό την έννοια ότι είναι στολίδι που με τη λάμψη του και τη σειρά του καθοδηγεί τους φωτισμένους τω λόγω.

Η σχέση της ηθοποιΐας και της θεωρίας των ιδεών του Πλάτωνος.


Δεν θα μπορούσαμε να αρχίσουμε την οποιαδήποτε συζήτηση για την ηθοποιΐα χωρίς να αναφέρουμε μέρη του Αριστοτελείου ορισμού για την τραγωδία(ούτως ή άλλως κάθε πρβληματισμός για την ηθοποιΐα σχετίζεται με την τραγωδία έκφραση της οποίας και είναι): «έστιν ούν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας…».Η λέξη μίμησις προϋποθέτει την ύπαρξη δύο επιπέδων.Ενός πρωταρχικού το οποίο είναι το μιμητέο και ενός άλλου το οποίο είναι αυτό που θα προκαλέσει την λειτουργία της μιμήσεως.Στην περίπτωσή μας και επί του ορισμού της τραγωδίας φαίνεται ότι τα επίπεδα αυτά είναι τα ακόλουθα.To πρώτο  είναι  το γνωσιολογικό ή ηθικό εκείνο στάδιο το οποίο προβάλλει ιδέες ή αξίες που είναι ικανές να λυτρώσουν τον άνθρωπο που παλεύει να δώσει υπαρξιακές και βιωματικές λύσεις στις γήϊνες αντιφάσεις του,στα γήϊνα προβλήματά του.Αυτές οι ιδέες ή αξίες ευρίσκονται σε ένα υπεργήϊνο στάδιο είναι οντότητες ουράνιες που υπερβαίνουν το μέσο άνθρωπο,ο τραγικός ήρωας καλείται να τις μεθέξει προκειμένου να επιτύχει ένα ανώτερο στάδιο ζωής,όπου η κάθαρση σημαίνει το τέλος σημαντικών ηθικών και γνωσιολογικών αντιμαχιών.
Το δεύτερο επίπεδο είναι το πραγματικό,αυτό εις το οποίο ευρίσκεται πραγματικώς ο άνθρωπος.Το επίπεδο αυτό είναι όμοιο με φυλακή,ο άνθρωπος πιέζεται από πολλά ηθικά και ιδεολογικά προβλήματα σε τέτοιο βαθμό ώστε το πρώτο επίπεδο να φαντάζει ως λύση στις ηθικές και γνωσιολογικές συγκρούσεις του.Το πρώτο επίπεδο είναι ιδεαλιστικό το δεύτερο είναι πραγματικό.Συζητούμε για έναν υφέρποντα δυαλισμό ο οποίος μάλλον εισήχθη στην Ελληνική πνευματική σκηνή μέσα από τον Ορφισμό αλλά κυρίως από τα έπη του Ομήρου.Ο άνθρωπος της τραγωδίας κινείται σε δύο επίπεδα,σε ένα ουράνιο και σε ένα γήϊνο.Ο Διογενής ομηρικός ήρωας πραγματώνεται στην τραγωδία.Στο μυαλό του τραγικού ήρωος υπάρχουν όλες εκείνες οι ιδεατές και ηθικές λύσεις που μπορεί να τον αποδεσμεύσουν από τη δύσκολη και ταραχώδη πραγματικότητα,αρκεί η πράξη να προχωρήσει σε συγκεκριμένες ηθικές λύσεις.Η Αντιγόνη με το μυαλό ζεί στις ουράνιες  ιδέες του Καλού και Ωραίου,με το σώμα στην αναγκαιότητα των ηθικών επί της γής πράξεων.Κατά κάποιον τρόπον προτυπώνεται από τον Όμηρο έως τα τραγικά ποιήματα η θεωρία των ιδεών του Πλάτωνος.Όλα υπάρχουν στον ουρανό ,τίποτε δεν υπάρχει στον ουρανό χωρίς να πραγματώνεται στη γή,τίποτε δεν υπάρχει στη γή χωρίς να έχει την αντίστοιχη ιδέα του στον ουρανό.Όσα σκέφθηκε και έπραξε η Αντιγόνη,όσα ο Προμηθέας και ο Οιδίπους προϋπήρχαν στον ουρανό.Η Οιδιπόδειος αλήθεια πρώτα υπήρξε στον ουρανό ως αδήριτος αλήθεια και μετέπειτα εισήχθη στο νού του ανθρώπου Οιδίποδος.Οι αποφασιστικές πράξεις του Προμηθέως πρώτα ως ιδέες του Ωραίου και του Καλού υπήρχαν στον κόσμο του Τελείου και έπειτα πραγματώθηκαν από τον ευεργέτη Τιτάνα.Ας δούμε σε αντιστοιχία τα τρία παρακάτω χωρία από τον Όμηρο,το Σοφοκλή και τον Πλάτωνα προκειμένου να προχωρήσουμε στην περαιτέρω έρευνά μας.

Η Πλατωνική θεώρηση του Θείου.


Κάθε συζήτηση γύρω από την Πλατωνική θεώρηση και άποψη περί του Θείου κρίνεται ως σημαντική λόγω της προσωπικότητος του εκφραστού της, ο οποίος μέσα από τις απόψεις του έγινε σημείο κατατεθέν και για την ιστορία της φιλοσοφίας αλλά  και για τους ανθρώπους εκφραστές της.Αναφέρεται ότι: «Ο Πλάτων νοεί τον κόσμον ως έργον της θείας αγαθότητος .Είναι  μία εικών του θεού ή υιός μονογενής της θεότητος.Μία σφαίρα με κυκλική κίνηση ,δημιούργημα και είδωλο του νού.Ένας ζωντανός οργανισμός τάξεως,αρμονίας και ωραιότητος»(Κωσταράς.Φιλ.Γρ,1995,σελ.229).Οι πλατωνικές απόψεις περί του θείου σηματοδοτούν τι πραγματικά μέχρι σήμερα έχει συζητήσει ο άνθρωπος για το θεό και το θείο πρόσωπο.Κάθε συζήτηση για αυτό το θέμα οπωσδήποτε αναφέρεται άμεσα ή έμμεσα στις πλατωνικές συλλήψεις και σημειώσεις.Bέβαια πολύ σωστά σημειώνεται ότι ο Πλάτων είναι ορθολογιστής φιλόσοφος και σε καμμία των περιπτώσεων δογματικός θεολόγος(Π.Καλλιγάς,2012,σελ.17).
Αρνητικά εάν προσπαθούσαμε να αρχίσουμε την μικρή μας έρευνα για την Πλατωνική αντίληψη του θείου θα την ανιχνεύαμε στη συνήθη αντιπαλότητα με τους σοφιστές.Πράγματι οι σοφιστές με σφοδρότητα αντιπάλευαν κάθε έννοια θρησκείας,θεωρούσαν μάλιστα (όπως και ο Κριτίας1 αλλά και ο Κικέρων στο De natura deorum2)ότι οι θρησκείες είναι επινοήσεις πονηρών ανθρώπων.Ίσως οι ρίζες για όλα αυτά ανιχνεύονταν στο μεγάλο προσωκρατικό Ξενοφάνη ο οποίος με ιδιαίτερη δηκτικότητα επιτέθηκε στην αφέλεια των ανθρώπων να δημιουργούν και να ανακαλύπτουν συνεχώς θεούς:: «Ο Όμηρος και ο Ησίοδος όλα τα ανθρώπινα αισχρά τα ανέθεσαν στους θεούς….οι θνητοί φαντάζονται ότι οι θεοί έχουν φωνή και σώμα όμοιο με το δικό τους…..οι Αιθίοπες φαντάζονται τους θεούς τους μελαμψούς ενώ οι  Θράκες  ξανθούς…οι ίπποι ως ίππους θα είχαν τους θεούς τους εάν μπορούσαν να το γράψουν…».(166 Fr, 11,Sextus).Επίσης ο Ηράκλειτος σε καμμία των περιπτώσεων δεν απηχούσε συμβατικές απόψεις περί του θείου.Ας θυμηθούμε μόνο το γνωστό απόφθεγμα: «Ο θεός είναι ημέρα και νύκτα,χειμώνας και καλοκαίρι,πόλεμος και ειρήνη…το σύνολο των αντιθέτων».(G.S.Kirk….1957,σελ.190).

Η έννοια της οικονομικής ανάπτυξης στον «περί ειρήνης»λόγο του Ισοκράτους.


Αρχίζοντας ο σπουδαίος Ισοκράτης τον λόγο του περί  «ειρήνης»αναφέρεται στο ότι ομιλεί για όχι τυχαία ζητήματα,αλλά για ζητήματα που καθορίζουν τη ζωή των ανθρώπων.Σημειώνει όμως ότι οι δημοκόποι  της Αρχαίας Αθήνας καλά κρατούσαν.Άνθρωποι με βλαβερές για την πόλη απόψεις επικρατούσαν ,επιβάλλοντας συνεχώς τις καταστροφικές απόψεις τους ενάντια σε απόψεις σωφρόνων και νουνεχών ανθρώπων.Ο Ισοκράτης αποφάσισε να ομιλήσει για την ειρήνη όχι ως στατική κατάσταση αλλά ως κυρίως δυναμική και εξελικτική κατάσταση που θα προωθήσει αποφασιστικά την Αθηναϊκή πολιτεία σε όλα τα επίπεδα.
Υποστηρίζει λοιπόν ότι πρέπει να επιτευχθεί ειρήνη στο Δήμο όχι απλά επειδή φοβείται την κατάσταση του πολέμου,αλλά πολύ απλά επειδή θεωρεί ότι αυτή η κατάσταση τελείωσε πλέον και ήλθε η ώρα η Αθηναϊκή πόλις ειρηνικά να χαρεί και περαιτέρω να δημιουργήσει τα επίχειρα των τόσων επιτευγμάτων της(αν και οι τότε χρονικές συγκυρίες δεν ήταν οι καλλίτερες για την πόλη).Ο ρήτορας λοιπόν συμβουλεύει τους συμπολίτες του να εφαρμόσουν τις συνθήκες οι οποίες συζητούν για ελεύθερα κράτη ,για την Ελληνική αυτονομία ,ειδικά ανάμεσα σε όλες τις πόλεις  και στον Πέρση Βασιλέα.Τα καλά της πλήρους ανεξαρτησίας και ειρήνης είναι πολλαπλά και σημαντικά για τον Αθηναίο  ρήτορα.
Συγκεκριμένα πιστεύει ότι η Αθήνα πλέον μπορεί να κερδίσει και να αυξήσει  την ασφάλειά της,οικονομική άνθιση,ομόνοια και υπόληψη από όλους τους Έλληνες.ΟΙ τέχνες και οι βιοτεχνίες θα αναπτυχθούν,θα διπλασιασθούν τα έσοδα της πόλης,θα επιστρέψουν μάλιστα στην Αθήνα οι έμποροι,οι ξένοι και οι μέτοικοι.Οι σύμμαχοι και πάλι θα εμπιστευτούν την Αθήνα όχι από φόβο αλλά  από εμπιστοσύνη.Το  επιχείρημα του ρήτορα είναι πράγματι πολύ απλό και πάντα επίκαιρο.Μετά από τόσους και τόσους πολέμους η Αθήνα είναι πλέον ικανή να διαχειρισθεί πλούτο,πλουτοπαραγωγικές πηγές , πνευματικά και υλικά αγαθά.Δεν θα πρέπει  να συνεχίσει τους πολέμους.Η ειρήνη μπορεί να αναπτύξει όλα όσα η πόλη απέκτησε,ή σε χρόνους δύσκολους και πάλι να  τα αυξήσει περαιτέρω.

Το φιλοσοφικό κίνημα του Διαφωτισμού ως παράγων διαμόρφωσης της φιλοσοφίας της παιδείας έως τις ημέρες μας.




Μελετώντας τις βασικές θέσεις του Διαφωτισμού,εύκολα συμπεραίνουμε τις επιρροές τις οποίες έχει εξασκήσει διαχρονικά το φιλοσοφικό-κατά βάση –αυτό κίνημα στο σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα-της  Ευρώπης,της Ελλάδας.Η έμφαση και μόνο στην Απόλυτη θα λέγαμε Λογική ικανότητα του ανθρώπου-την οποία ειρήσθω εν παρόδω δεν θεωρεί έμφυτη αλλά επίκτητα αναπτυσσομένη μέσα από την παρατήρηση,την εμπειρία και την απόδειξη-φανερά μας παραπέμπει στο σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα όπου-γενικά ας ομιλήσουμε-οι μαθητές  επισταμένως μαθαίνουν να αποδεικνύουν όσα μαθαίνουν αλλοιώς τίποτε δεν έχει καθολική ή τουλάχιστον χρηστική ισχύ για το σημερινό άτομο και την κοινωνία.Ας θυμήσουμε βέβαια σε αυτό το σημείο τον περίφημο ορισμό του Διαφωτισμού εκ μέρους του Κάντ(διαφωτισμός είναι η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητα για την οποία ο ίδιος ευθύνεται(Ι.Κάντ,Απόκριση στο ερώτημα : τι είναι διαφωτισμός ).Επίσης  μέρος της  εισαγωγής  της   Ελληνικής Νομαρχίας  του Ανωνύμου του  Έλληνος : « Αναγνώστα  αγαπητέ ,όποιος κι αν είσαι ,σε παρακαλώ να στοχασθής αρκετά ,πρώτον μόνος σου την υπόθεσιν και έπειτα να αναγνώσης ταύτα τα υστερινά κατάβατά  του πονήματός μου ,να στοχασθής ,λέγω,ότι το πράγμα είναι κοινόν ,ότι η τιμή σου,η ευτυχία σου και η ζωή σου κρέμονται από τον ορθό στοχασμόν σου».
Η Λογική κατεύθυνση που επιχειρείται χαρακτηρίζεται από  την κυριαρχία ενός τύπου Λόγου ο οποίος δεν έχει πολλά κοινά στοιχεία με τον  Ηρακλείτειο Λόγο ,ίσως κάποια περισσότερα χαρακτηριστικά έχει με τον Πλατωνικό αντίστοιχο.Τώρα ο Λόγος είναι αντι-ενορατικός,περισσότερο παραγωγικός,στηρίζεται στη βιωματική διαλεκτική στάση του Υποκειμένου με τον κόσμο μέσα στον οποίο ο άνθρωπος χρειάζεται και πρέπει να ζήσει.

Βενιαμίν ο Λέσβιος.


Ο Βενιαμίν ο Λέσβιος,αυτός που από όλους μας είναι γνωστός ως ένας από τους σπουδαιοτέρους δασκάλους του Γένους έλκει την καταγωγή του από το Πλωμάρι της Μυτιλήνης ,γι αυτό εξάλλου ονομάζεται και Λέσβιος.Στα δεκαεπτά του χρόνια ο Βενιαμίν έγινε καλόγερος σε μοναστήρι στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας όπου ηγούμενος ήταν θείος του.Παρακολούθησε μαθήματα στην εκεί περίφημη σχολή ,μετέβη μάλιστα αργότερα και στην Ιταλία ,στο πανεπιστήμιο της Πίζας , προκειμένου να συμπληρώσει τις σπουδές του.Έπειτα από την Πίζα μετέβη στο Παρίσι όπου και φοίτησε στο εκεί υπάρχον Πολυτεχνείο.Κατά την παραμονή του στην πρωτεύουσα της Γαλλίας γνώρισε κορυφαίους εκφραστές του κινήματος  του Διαφωτισμού , γνώρισε τον Κοραή και εισήλθε στον κύκλο σπουδαίων πνευματικών προσωπικοτήτων της διασποράς.Σε αυτή τη χρονική στιγμή το πνεύμα του κινήθηκε πέρα από την εξ΄αποκαλύψεως αλήθεια της χριστιανικής θρησκείας σε μία λογική εκτίμηση του κόσμου και του επιστητού.Αγάπησε και εντρύφησε σε βάθος στις θετικές  επιστήμες,παρακολούθησε μαθήματα αστρονομίας στην Αγγλία,γύρισε μάλιστα στις Κυδωνίες όπου άρχισε να διδάσκει Φιλοσοφία,Άλγεβρα,Φυσική και Αστρονομία.Το Ελληνικό Έθνος χρειαζόταν το Λόγο ώστε να συνδεθεί με τις ρίζες του προκειμένου αποτινάσσοντας την οθωμανική σκλαβιά να οικοδομήσει ένα κράτος προόδου και ανάπτυξης.
Η φήμη του εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την οθωμανική αυτοκρατορία , έγινε μάλιστα διευθυντής στη σχολή την οποία και μετενόμασε σε Ακαδημία.Η Ακαδημία κατέστη μορφωτικό κέντρο της Ανατολής,άνθρωποι από παντού συνέρρεαν εκεί και προσέφερε πολλά στο φωτισμό του Γένους.Ο Δημαράς στο Νεοελληνικό Διαφωτισμό του γράφει ότι «η διδασκαλία και τα έργα του Βενιαμίν συνετέλεσαν εις την αφύπνισιν και την πνευματικήν προετοιμασίαν των Ελλήνων όχι μόνο διά την επανάστασιν αλλά και την αντιμετώπισιν της νέας πολιτειακής πραγματικότητας..».