H πολιτική θεολογία σήμερα.


Aυτό το οποίο γνωρίζουμε-εθιστικά ίσως – είναι η θεολογία η οποία έχει ως κέντρο της το Θεό,ως δύναμη, ενέργεια, τρόπο και σκοπό. Μία «θεϊστική θεολογία» θα λέγαμε. Ο Θεός σε αυτή τη Θεολογία κείται έξωθεν και μακριά  του ανθρώπου, αν κρίνουμε και από τη φράση του Δαμασκηνού(και όχι μόνον) «Θεόν ανθρώποις ιδείν αδύνατον». Επίσης ένα τεράστιο οντολογικό,γνωσιολογικό και ηθικό χάσμα χωρίζει το Θεό αυτής της παραδοσιακής θεολογίας από τον άνθρωπο, ο οποίος πασχίζει μέσα από τις  άκτιστες ενέργειες, τις θείες αποκαλύψεις αλλά και τον ηθικό τρόπο ζωής να προσπελάσει το θείο. Φαίνεται όμως ότι ειδικά μετά τα κινήματα της Αναγέννησης,Μεταρρύθμισης και του Διαφωτισμού,μετά την εγκαθίδρυση επί της γής της έλλογης βασιλείας του ανθρώπου και του διακηρυσσομένου θανάτου του Θεού,ότι επεκράτησε μία διάδοχη θεολογία η περίφημη «πολιτική θεολογία».
Ο όρος «πολιτική θεολογία»πρωτοχρησιμοποιήθηκε στο ομώνυμο έργο του Carl Scmitt το 1922,χωρίς  βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ανιχνεύσουμε ψήγματα αυτής της θεολογίας σε προγενέστερα συγγράμματα και επιστημονικές δουλειές. Στο μικρό αλλά κλασσικό έργο του «πολιτική θεολογία» ο  συντηρητικός αυτός καθολικός θεολόγος υπεστήριξε ότι «όλες oι μεστές έννοιες της σύγχρονης πολιτειολογίας είναι εκκοσμικευμένες θεολογικές έννοιες». Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει μόνο στον τομέα της ιστορικής ωρίμανσης όρων και εννοιών(π.χ ο παντοδύναμος θεός  στις θρησκείες της αποκαλύψεως μετεβλήθη σε παντοδύναμο νομοθέτη στα σύγχρονα κράτη δικαίου) αλλά και στον τομέα της λογικής επεξεργασίας των βασικών μεταβλητών των θελογιών αυτών( η βασιλεία των ουρανών στη θεϊστική  θεολογία μεταφέρεται στη γή στην πολιτική θεολογία. Τώρα μας ενδιαφέρει πώς ο παράδεισος μέσα από  τον άνθρωπο-θεό θα εγκατασταθεί στη  γή). Γι αυτό το λόγο η πολιτική θεολογία αντιστοιχεί τέλεια τις μεταβλητές της και τους όρους της με τους αντιστοίχους της θεϊστικής θεολογίας. Ας παρακολουθήσουμε αυτή την αντιστοιχία η οποία πράγματι παρουσιάζει αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον.

Ο θεός γίνεται ηγεμόνας, εκλεγμένος εάν θέλουμε άρχοντας. Η οντολογική  σειρά  του θεού μετατρέπεται σε νομική σειρά των εκλεγμένων βουλευτών. Η ηθική αμαρτία αντικαθίσταται από την νομική παράβαση. Η σωτηρία των ψυχών δίδει τη θέση της στην ευδαίμονα επί της γής ζωή. Ο αγώνας προκειμένου να επιτύχουμε το κατ΄εικόνα και καθ΄όμοίωσιν μεταβάλλεται σε προσπάθεια κοινωνικής και πολιτικής εξέλιξης και επιτυχίας. Σωστά ο Scmitt αναφέρει  ότι «το σύγχρονο κράτος επεκράτησε μέσα από την έννοια του θεϊσμού.Ο θεϊσμός εδίωξε το θεό στο σύμπαν και έφερε τον άνθρωπο μόνον ηγεμόνα επί της γής». Υπό αυτό το πρίσμα ο άνθρωπος σφετερίσθηκε ή υιοθέτησε όσα γνωρίσματα αποδόθηκαν στο θεό μέσα από τη θεϊστική θεολογία και μέσα από την πολιτική θεολογία εγκατέστησε την πολιτική θρησκεία επί της γής, η οποία μέσα από τη βασιλεία του ανθρώπου σκοπεύει στον ερχομό της υλικής παραδείσειας ζωής επί της γής.Η πολιτική θεολογία εστηρίχθη κυρίως επί της στερράς πίστης των δισφωτιστών, έλλογος πίστη,ότι ο θεός δεν ασχολείται με τη γή, ο άρχοντας , ο πολιτικός ανήρ είναι ο μόνος υπεύθυνος για τις τύχες αυτού του κόσμου.Ο πολιτικός  καθορίζει μέσα από τις πολιτειακές εξουσίες και την πιστή τήρηση των νόμων τη δική του συνέπεια, την πορεία την εξαγγελθείσα του κόσμου, τις τύχες και την μοίρα των ανθρώπων.Ο Scmitt μάλιστα θεωρεί ότι η πολιτειακή αποθεολογικοποίηση του Θεού και η πολιτικοποίηση του Θεού στο πρόσωπο  των ανθρώπων ηγεμόνων και πολιτικών ηγετών άρχισε μέσα από τους ηγεμόνες του 17ου αι,ολοκληρώθηκε στους πολιτικούς άρχοντες που ενδυναμώθηκαν απόλυτα μέσα από τη λαϊκή βούληση, το Σύνταγμα και το πολιτειακό νομοθετικό σύστημα από την εποχή του Ελλόγου διαφωτισμού και μετά.Λές και ο Παράδεισος της Γενέσεως όπου ο ένας θεός κυριαρχούσε μεταφέρθηκε στη γή εκεί όπου ο εκλεγμένος φαντάζει γήϊνος θεός καθορίζοντας τις ανθρώπινες ζωές αλλά και την επιτρεπτικότητα του δένδρου του καλού και  του κακού το οποίο σε πολλές στιγμές ταυτίζεται με το δένδρο της δικής μας ζωής.Ο Atger μάλιστα παρατήρησε αρκετά εύστοχα θα λέγαμε, ότι o μονάρχης ταυτίζεται με το Θεό και σιγά-σιγά αλλά σταθερά έρχεται  στη θέση του Καρτεσιανού Εγώ, το οποίο εσωτερικοποιεί το θεό στον άνθρωπο κάτω από την  περιώνυμη φράση «σκέφτομαι άρα υπάρχω».Αναφέρεται σχετικώς: « Ο ηγεμόνας αναπτύσσει ό,τι έχει μέσα του δυνάμει το κράτος μέσω ενός είδους διηνεκούς δημιουργίας. Ο ηγεμόνας είναι ο καρτεσιανός θεός μεταφερόμενος στον πολιτικό κόσμο».
Πράγματι σύμφωνα με την πολιτική θεολογία το τρίγωνο Θεός-κόσμος παραδείσου-άνθρωπος μεταφέρεται στη διάσταση της γής ως Πολιτικός άρχων-κόσμος του κράτους-πολίτες. Εάν παρακολουθήσουμε την πορεία της νεωτέρας φιλοσοφίας θα διαπιστώσουμε ότι είναι η ιστορία της λογικής δημιουργίας του ανθρώπου επί της γής, κατά μίμησιν της αποκαλυπτικής δημιουργίας του θεού επί του ουρανού. Το Καρτεσιανό «σκέπτομαι άρα υπάρχω» αφαιρεί το  Εγώ ως έννοια και το στερεοποιεί επί της γής. Ο ορθολογισμός και ο εμπειρισμός το στηρίζουν –κυκλικά, ο πρώτος του μεταφέρει καθοδικά μηνύματα από το άπειρο και ο δεύτερος του δίδει όλες τις παραστάσεις που τρέφουν  το πνεύμα και γεννούς ιδέες και γεγονότα(πράξεις).Η Αναγέννηση συνδέει  με το Νού της αρχαιότητας ο οποίος εγέννησε το λογικό σύμπαν και τη σύνδεση του λογικού ανθρώπου με αυτό και ο χριστιανισμός κατά ηθικό τρόπο συνέδεσε τον λογικό κόσμο ως δημιιούργημα με την ανθρώπινη πράξη. Η Μεταρρύθμιση κατέχει σημαντικότατο ρόλο σε όλη αυτή την πορεία που εδώ εξετάζουμε διότι διά της πίστης και μόνο απελευθέρωσε τον άνθρωπο από κάθε εξωτερικό εξαναγκασμό και τον συνέδεσε εσωτερικά με το θεό. Ο Θεός τώρα βρήκε την πιο σύντομο οδό να προσέλθει στον άνθρωπο ως νούς και πράξη και ο Διαφωτισμός δεν  δυσκολεύθηκε να κρατήσει το θεό ως λόγο και να αποτάξει το θεό ως υπερφυσική οντότητα. Ο Νίτσε διακηρύσσοντας το θάνατο του θεού επιβεβαίωσε ότι ο θεός του Λουθήρου γεννήθηκε μέσα στον άνθρωπο, ο άνθρωπος διά της επιστήμης και της τεχνολογίας είναι πλέον ο θεός επί της γής. Η πολιτική θεολογία βέβαια τονίζει τον  πολιτικό άνθρωποθεό διότι  πράγματι ο επιστήμονας δεν καθορίζει ζωές –μπορεί απλά να τις κανονίζει δυνητικά- ενώ ο πολιτικός θεός καθορίζει διά του νόμου και της γήϊνης εξουσίας τις ζωές των ανθρώπων ως τώρα και αύριο. Η πολιτική  θεολογία είναι λοιπόν η μελέτη του ανθρώπου πολιτικού θεού ο οποίος πλέον βασιλεύει επί της γής. Έχει μάλιστα τους δικούς του αποστόλους, και τους δικούς του πολιτικούς  Ιερούς Πατέρας. Είναι οι δημοσιογράφοι, οι κοινωνικοί επιστήμονες, το Άγιο Πνεύμα δείχνει να είναι η τηλεόραση. Η Αγία Τριάδα είναι ο πολιτικός ανήρ,ο υιός ψηφοφόρος και το Άγιο Πνεύμα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Όλοι λατρεύουν τον πολιτικό άρχοντα διότι είναι παντοδύναμος και μπορεί να τους σώσει, δίδοντάς τους ένα καλό επίπεδο ζωής και μία καλή δουλειά και εργασία. Όλες οι θεολογικές έννοιες τώρα  διά της πολιτικής θεολογίας νοούνται γήϊνα: Η χάρις είναι η αξιοπρεπής ζωή διά της εργασίας, η σωτηρία είναι η ευδαιμονία και η ευκολία να πηγαίνει κανείς στο super market, αμαρτία είναι   να πηγαίνει ενάντια κανείς σε αυτό το σύστημα διότι κόλαση είναι η ανεργία  και η κοινωνική περιθωριοποίηση.Ο Παράδεισος είναι εδώ και είναι η δυνατότητα του καθώς πρέπει πολίτου να τα έχει όλα εκείνα τα υλικά αγαθά τα οποία  του παρέχουν μία καλή αστική ζωή.
Ποτέ πάλι δεν ήταν ίσως τόσο επίκαιρη  η θέση  του Καρτεσίου ότι «όπως ο Θεός θέσπισε αυτούς τους νόμους στη φύση παρόμοια και ο πολιτικός ηγεμόνας θέσπισε αυτούς τους νόμους στην κοινωνία των πολιτών».Σε αυτό ακριβώς το σημείο έγκειται και η επικαιρότητα της πολιτικής θεολογίας. Πλέον δεν χρειάζεται να συζητούμε για κάποιον υπερβατικό ή  μεταφυσικό θεό χαμένο βέβαια στο σύμπαν.Ο Θεός κατέβηκε στη γή, εσωτερικοποιήθηκε μέσα στον  άρχοντα ηγεμόνα της ανθρώπινης πολιτείας και πλέον από εκεί κυβερνά τη γήϊνη πολιτεία. Σε κάθε περίπτωση μέσα από αυτή την  οντολογική πρόοδο ή αντιστροφή μπορούμε –ίσως- να εξηγήσουμε κάποια φαινόμενα της εποχής μας. Η παντοδυναμία του πολιτικού θεού ξαναμοιράζει σύνορα και ανθρώπους, καταργεί την παραδοσιακή θεολογία και τη διδαχή της στα σχολεία και την καθιστά άοσμη και  άγευστη πνευματικά και ηθικά, ενδυναμώνει τους πολιτικούς αγίους και αποστόλους μέσα από μη κυβερνητικές οργανώσεις, δήθεν ανθρωπιστικές οργανώσεις, εμμονές περί γήϊνης ευτυχίας και μόνο κ.λ.π. Το τελευταίο βέβαια βήμα του πολιτικού θεού θα είναι η πλήρης  επιβολή της σύγχρονης ηλεκτρονικής εποχής και του ρομποτικού μαζανθρώπου.
Ο Scmitt σωστά επισημαίνει ότι η πολιτική θεολογία στηρίχθηκε στην αντίφαση και στην αντίθεση που υπήρξε ανάμεσα στην επικρατούσα ήδη κατά τον 19ο αιώνα τάση συμμετοχικότητας, διαλογικότητας και των δημοκρατικών και συμμετοχικών θεσμών(από την μία πλευρά) και στην έννοια περί θεού που επεκράτησε το 17ο και 18ο αιώνα η οποία πολύ διαφήμισε την υπερβατικότητα του θεού.Ειδικά η παπική αντίληψη περί του θείου η  οποία προέκυψε μέσα από τα βάθη του Αρειανισμού και του filioque (filius ex patrio procedit) διεκήρυξε έναν θεό χαοτικό,πλήρως υπερβατικό, ο οποίος διά της απορροής του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού παρά ταύτα ελέγχει πλήρως τους ανθρώπους και τις πράξεις τους. Για μία στιγμή η ευρώπη παρά λίγο να γίνει ένα θεοκρατικό πανκράτος. Ο Λούθηρος όμως εξαφάνισε το θεό μέσα από την ατομικότητα της πίστης και ο υπαρξισμός του Κίρκεγγωρ και ο κοινωνισμός του Μάρξ εσωτερίκευσαν το θεό στον άνθρωπο. Στον ένα άνθρωπο(ατομικός υπαρξισμός) ή σε οργανωμένα κοινωνικά σύνολα( συλλογικός σοσιαλισμός). Ήταν τελικά τέτοια η Πλατωνική και η Αριστοτελική συνάμα χειμαρρότητα του Λόγου και της Νόησης( λές και ο δυτικός άνθρωπος ήθελε να πάρει εκδίκηση για κάθε λεπτό που υποτάχθηκαν οι πρόγονοί του στο θεό) ώστε ο ανθρώπινος νούς εκλογικοποίησε κάθε ανθρώπινη μεταβλητή  παράγοντας επιστήμη και τεχνολογία, καθιστώντας τον εαυτό του επίγειο πολιτικό θεό.  Ο Αγγλικός εμπειρισμός μετήλλαξε τη χριστιανική αγάπη  σε συμπάθεια και κοινό ηθικό λόγο, ο Λαιϊμπνιτς μέσα  από το λόγο ενεφύσησε τις προαιώνιες λογικές αρχές στο πνεύμα του ανθρώπου,ο Κάντ διά της κριτικής  χώρισε τα λημέρια του λόγου ως γνώση  και του λόγου ως πίστη, ώστε ο άνθρωπος πλέον απομόνωσε την ανθρώπινη πολιτεία από κάθε οντολογική κίνηση, ελέγχοντας ως γήϊνος θεός την υπόλοιπη γήϊνη κοσμική πορεία και εξέλιξη. Πλέον τον σύγχρονο πολιτικό ανθρωποθεό δεν τον ενδιαφέρει η πολιτιστική εξέλιξη( όσες ιδέες  και αξίες παρήχθησαν ήσαν αρκετές για να προσδώσουν κύρος στον σύγχρονο άνθρωπο-θεό, η έννοια του αγαθού(αγαθό τώρα είναι το δίκαιο του πολιτικού ισχυρού)το ωραίο(ωραίο τώρα είναι η υπακοή στους νόμους των πολιτικά ισχυρών) και το καλό( ξέρει πολύ καλά πώς να κυβερνήσει μέσα από τον  ηλεκτρονικό τρόπο ο σύγχρονος ηγεμόνας το σύγχρονο μαζάνθρωπο).Τον ενδιαφέρει η πλήρης ελεγξιμότητα των πάντων επάνω στον πλανήτη γή.Διότι ο σύγχρονος πολιτικός θεός θέλει να απολαύσει την εξουσία του, σαν το θεό που απόλαυσε τη δημιουργία του αδάμ και της εύας και τελικά την αμαρτία τους. Όπως αναφέρει ο Scmitt «κυρίαρχος είναι  όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, την οποία βέβαια σε κάθε περίπτωση δημιουργεί και προκηρύσσει όποιος πολιτικά έχει θεοποιηθεί.
Σε κάθε περίπτωση  λοιπόν είναι πολύ  ενδιαφέρουσα η διαπίστωση  ότι η έλλογη  πολιτική φύση του Πλάτωνος εμπλουτίσθηκε με την λατρευτική διάθεση των  χριστιανών άρα ο σύγχρονος πολιτικός θεός έχει έλλογο έρεισμα στους ψηφοφόρους του όμως έχει  και λατρευτικό ανάλογο,κάτι που αντιβαίνει στον Αριστοτελικό έλλογο ηγεμόνα. Πραγματικά σήμερα ο πολιτικός θεός έχει  υιοθετήσει μία σύνθετη συγκέντρωση ενθέων χαρακτηριστικών μέσα και από την Ελληνική άποψη του θείου αλλά και εκ της ανατολικής άποψης  του θεού. Είναι λογικό-έπειτα από την ύπαρξη των δύο κοινωνικών συμβολαίων του Λόκ και του Ρουσσώ-ο πολιτικός ηγέτης να άρχει επί συγκεκριμένων κοινωνικών συνόλων.Σύμφωνα με τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, αλλά και με τα παραδείγματα ηγετών μέσα από τις τραγωδίες, αυτό θα πρέπει να γίνεται με λογικό τρόπο.Όπως τα έχει ορίσει ο Περικλής στον Επιτάφιο. Ο πολιτικός ανήρ θα πρέπει να εκμεταλλευθεί τον καιρό σήμερα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Αυτό σημαίνει παγκόσμια επικοινωνία των ανθρώπων, ένωσή τους ενώπιον κοινών αξιολογικών αγαθών, ευδαιμονία, καθολική πνευματική και υλική ευτυχία, αυτάρκεια και πρόοδος. Όμως παρατηρούμε ότι  όχι μόνο αυτό δεν συμβαίνει αλλά οι πολιτικοί «θεοί»σήμερα έχουν υιοθετήσει άλογα και λατρευτικά χαρακτηριστικά προκειμένου να κυβερνούν. Υπόσχονται τομείς επαγγελίας προκειμένου να απευθυνθούν όχι στο νού των ανθρώπων αλλά στο συναίσθημά τους και απλά να τους αποσπάσουν την ψήφο και την πολιτική ευαρέσκεια. Εξαρτούν την ανθρώπινη ευτυχία όχι από την εξάσκηση του νοός των πολλών αλλά από το εάν θα εκλεγούν ή όχι. Έχουν επιβάλει οι σύγχρονοι πολιτικοί θεοί την ύπαρξη χάσματος ανάμεσα σε  αυτούς και στις ανθρώπινες μάζες, είναι οι θεοί που θα σώσουν αυτούς  οι οποίοι στη σημερινή γή δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τις πολιτικές παροχές. Κυρίως οι σημερινοί πολιτικοί θεοί έχουν επιβάλει ένα σκληρό μανιχαϊσμό, ένα σκληρό διαχωρισμό ανάμεσα στο πολιτικώς ορθό και στο πολιτικώς κακό προκειμένου να διαχωρίσουν –ως θεοί- τους καλούς από τους κακούς. Η υιοθέτηση θέσεων της θεϊστικής θεολογίας εκ μέρους της πολιτικής θεολογίας είναι δεδομένη. Οι καλοί πηγαίνουν δεξιά του πολιτικού θεού και γεύονται όλα τα καλά αυτού του κόσμου(εργασία, υπεραγορές,διαδίκτυο, Μ.Μ.Ε) ενώ οι κακοί χάνουν όλες τις γήϊνες απολαύσεις. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι οι σύγχρονοι πολιτικοί θεοί έχουν κατεβάσει και εσωτερικοποιήσει το θεό μέσα τους και έχουν επιβάλει ένας πλήρες θρησκευτικό γήϊνο σύστημα ενδεδυμένο το μανδύα της πολιτικότητας. Ο παράδεισος είναι πραγματικός και είναι εδώ-εμφαντικοποίηση του Χαίντεγγεριανού Ώδε είναι-η κόλαση επίσης είναι εδώ. Οι αισθήσεις αναπληρούν το πνεύμα και  ο καλός αμοίβεται με τις χαρές της επιστήμης  και της τεχνολογίας ο κακός χάνει τα πάντα. Κερδίζει όμως αν ανοίξει το πνεύμα του και απελευθερωθεί οντολογικά.
Ο χριστιανισμός της δύσης ο οποίος ευρίσκεται ως θεολογικοπολιτική  βάση πίσω από όλα αυτά σμιλεύθηκε μέσα από το φιλοαρειανισμό του Χόμπς και την ανάλογη φιλοαρειανικότητα των μεγάλων μοναρχιών.Συγκεκριμένα επάνω στη θεολογία του Αρείου ότι ο Υιός είναι κτίσμα του Θεού άρα ο Θεός παραμένει –κατά Ελληνικό θα λέγαμε τρόπο -κάτι το πλατωνικών υπερβατικό οι μονάρχες οι Ευρωπαίοι καρπώθηκαν τη Βυζαντινή ελέω θεού μοναρχία.Επίσης μέσα από μία περίεργη ιστορική σύνθεση με το πρότυπο του θεοποιημένου Αυγούστου οι ευρωπαίοι μονάρχες εξέλιξαν την αξιολογική ιστορική πολιτική τους θέση. Επειδή ο χριστιανισμός ηρέμησε το μεταφυσικό ζόφο των ανθρώπων οι άνθρωποι της μετά Βυζαντινής εποχής στη Δύση εστράφησαν στην ανάπτυξη του επιστημονικού εφηρμοσμένου λόγου. Οι ανακαλύψεις προσέδωσαν και ειδικά μετά τη βιομηχανική επανάσταση την πίστη ότι ο θεός είναι χαμένος στο σύμπαν-ο Ιησούς έγινε αρκετά φίλος ώστε να το κατανοήσουμε αυτό-και οι άνθρωποι εστράφησαν σε όλους τους τρόπους της επίγειας διακυβέρνησης και ελεγξιμότητας. Ο Λεβιάθαν του Χόμπς έδειξε το δρόμο προς την πολιτική θεοποίηση των πολιτικών ανδρών. Από τη στιγμή κατά την οποία η επιστήμη και η τεχνολογία έστρεψε τους ανθρώπους προς τη γή και την εκμετάλλευσή της ο πολιτικός άνδρας αυτό και ετεροθεοποιήθηκε μέσα από τη διαχείριση των υλικών και επιστημονικών και τεχνολογικών πόρων  και μέσων. Το θεολογικό καλούπι του ηγεμόνος πολιτικοποιήθηκε και ο Χόμπς με το Λεβιάθαν έδειξε το δρόμο. Ο πολιτικός ανήρ θεός πλέον θα προσφέρει τον επιστημονικά και τεχνολογικά παράδεισο επί της γής, αλλά θα κυβερνήσει ελέγχοντας επιστημονικά και ηλεκτρονικά, υλικά και καθημερινά και διά του νόμου τις ζωές των ανθρώπων. Οι άνθρωποι πλέον θα κλεισθούν στο γήϊνο κύκλο που θα ξεκινά από τον ηγεμόνα και διά της επιστήμης και τεχνολογίας θα καταλήγει στον άνθρωπο και τανάπαλιν. Όλη η νεωτέρα φιλοσοφία προσγείωσε τον υπερφυσικό λόγο-ο Χιούμ έκανε καταπληκτική δουλειά σε αυτό-και ο άνθρωπος πίστεψε ότι όλα είναι θέμα εμπειρίας και επίγειας πράξης. Ο πολιτικός θεός πλέον επί της γής έπρεπε απλά να ελέγξει αυτή την εμπειρία και τη δυναμική της ώστε η γή να καταστή ανθρώπινο δημιούργημα το οποίο όμως θα κυβερνάται από συγκεκριμένους ανθρώπους. Η έννοια της επικυριαρχίας είναι βασικό συστατικό και της πολιτικής θεολογίας.
Η σύνδεση που γίνεται από τον Scmidd της σοσιαλδημοκρατίας με τον Αντίχριστο ενδυναμώνει ακόμα περισσότερο τη θέση ότι η θεϊστική θεολογία της Αποκάλυψης μετηλλάχθη στην πολιτική θεολογία των συγχρόνων πολιτικών συστημάτων.Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι σε αυτό το σημείο. Τι αντιπροσωπεύει η σοσιαλδημοκρατία, γιατί η σοσιαλδημοκρατία είναι το κόκκινο πανί και για τους  φιλελευθέρους αλλά και για τους οπαδούς του επιστημονικού σοσιαλισμού; Η απάντηση φαίνεται απλή.Η σοσιαλδημοκρατία είναι η εφεύρεση του αιώνος της τεχνολογίας και της ανάπτυξης του υλικού τρόπου ζωής και είναι το πολιτικό εκείνο σύστημα το οποίο προσπαθεί να ενώσει κάθε αντίθετη πολιτική και πνευματική τάση ηρεμώντας την εξουσία και τις μάζες προσφέροντας αντίδωρα ύλης και γήϊνης ευημερίας. Ο Αντίχριστος – όπως προβάλλεται στην Καινή Διαθήκη τουλάχιστον- είναι ο ηγέτης εκείνος ο οποίος θα αφαιρέσει το όνειρο της πνευματικής αιωνιότητας, της οντολογικής πορείας και θα απομονώσει τον άνθρωπο στην υλική ευδαιμονία της παρούσης γηΐνης φυλακής.Ο πολιτικός άνθρωπος του αιώνος μας λοιπόν είναι αυτός ο οποίος προσπαθεί να προσδώσει υλική ευδαιμονία προκειμένου να ελέγξει το πνεύμα και τον προορισμό των ανθρώπων;Ο πολιτικός θεάνθρωπος του σήμερα τι σκοπό και τι όνειρο προσφέρει στον άνθρωπο ως πνεύμα και ως μέρος του αιωνίου Είναι;
Εάν συναθροίσουμε τα έως τώρα δεδομένα θα διαπιστώσουμε ότι η δύναμη του πολιτικού θεανθρώπου σήμερα προκύπτει από τη συσσώρευση του υλικού πλούτου και των μέσων τεχνολογίας και επιστήμης στα χέρια της σύγχρονης θεανθρώπινης πολιτικής εξουσίας. Αυτό το γεγονός δίδει θεϊκές δυνατότητες στη σύγχρονη πολιτική εξουσία, πραγματικής εξουσιαστικότητας σε σχέση με τα πλήθη. Πλέον οι πολιτικοί άρχοντες μπορούν να εξουσιάζουν και να κατευθύνουν τα πλήθη στη γή όπως ο θεός στον παράδεισο τους πρωτοπλάστους. Ο Θεός ήταν ο φορέας της ζωής, ο δοτήρ των αγαθών της ζωής, ο ελεγκτής της πορείας της ζωής. Παρόμοια είναι τα πράγματα με το σύγχρονο πολιτικό άνδρα επί της γής. Ελέγχει τα υλικά αγαθά, προσφέρει την υλική ζωή στους ανθρώπους, καθορίζει τα όρια της υλικής ζωής και  του θανάτου επί των ανθρώπων που κυρίως σήμερα προσδιορίζονται μέσα από έναν υλικό και ντετερμινιστικό τρόπο ζωής. Το θέμα βέβαια είναι η Σωκρατική πορεία προς το άπειρο η οποία είναι η οδός πέρα από την πολιτική θεολογία προς το Είναι.

Βασίλειος Μακρυπούλιας, δρ.φιλοσοφίας. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου