Aπολλώνειος ο Τυανεύς: ο ξεχασμένος μύστης.


O Απολλώνειος ο Τυανεύς συνδέει τη γέννησή του με το φαινόμενο του Ευαγγελισμού. Λέγεται ότι πρίν από τη γέννησή  του  άγγελος ανήγγειλε τον έρχομό του στη μητέρα του. Γεννήθηκε σχεδόν στην ίδια χρονική στιγμή με τον Ιησού Χριστό, όπως και ο  Θεάνθρωπος παρόμοια και αυτός παρουσίασε εξαιρετική και πρόωρη ωρίμανση συνοδευομένη από γνώσεις και αρετές. Αμέσως μετά τη γέννησή του παραδίδεται ότι προετοιμάσθηκε πνευματικώς και ηθικώς προκειμένου να αρχίσει το  πνευματικώς και πρακτικώς ωφέλιμο έργο του.Η σειρά των γεγονότων  της ζωής του σε πολλά μας θυμίζει τον Ιησού: ο  Απολλώνειος παραδίδεται ότι δημόσια δίδαξε,  έπαθε, αναστήθηκε και ανελήφθη στους  ουρανούς.
Aναφέρεται ότι  και ο Απολλώνειος είχε μαθητές (οπαδούς), λόγω επίσης των εχθρών του μεταφερόταν αρκετά συχνά από μέρος σε μέρος. Συχνά οι μαθητές του απογοητεύονταν, επίσης παρουσιάσθηκαν και φαινόμενα προδοσίας. Όταν έφθασε ή ώρα του τελικού κινδύνου  ταξίδευσε στη Ρώμη όπου αυτοκράτωρ ήταν ο σκληρός Δομιτιανός. Ο Απολλώνειος κατηγορήθηκε στον αυτοκράτορα ότι προβαίνει σε πράξεις μαγείας και αγυρτείας χρησιμοποιώντας υπεργήϊνες δυνάμεις προκειμένου να παρασύρει και να χειραγωγεί τα πλήθη.
O Aπολλώνειος διέθετε ένα άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα ( το οποίο αναφέρεται   και στην Καινή Διαθήκη για το πρόσωπο του Ιησού). Μπορούσε να ελέγξει τη ροή των καλών και των κακών πνευμάτων, καθοδηγώντας τα ωραία πνεύματα εντός του ανθρώπου και τα άσχημα πνεύματα εκτός των ανθρώπων.Eξιστορείται συγκεκριμένο γεγονός σύμφωνα με το οποίο ο Απολλώνειος ελευθέρωσε νεαρό εξ Αθηνών από τα πονηρά πνεύματα τα οποία τον διακατείχαν. Στη βιογραφία του (Φιλόστρατος) παραδίδεται ότι στη Ρώμη ο Τυανεύς ανέστησε νεαρό  κοράσιον το οποίο και το επανέφερε στη ζωή.

Το παρακάτω απόσπασμα το συναντούμε στο βιβλίο του Κάμπελλ «Απολλώνειος από τα Τύανα». «Ο Απολλώνειος ήταν μία ιδιαίτερη περίπτωση  ανθρώπου,  ήταν ντυμένος με λευκά απλά ιμάτια και όχι με επεξεργασμένα δέρματα. Ήταν ανυπόδητος,δεν επεριποιείτο τον εαυτό του( δεν έκοβε τα μαλλιά και τα γένεια του).Στο ήθος ήταν αυστηρός, συντηρητικός και ολιγαρκώς αυτοελεγχόμενος.Ήταν ένα είδος εθνικού αγίου μέσα στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία». Πράγματι παρατηρούμε την ηθική ωρίμανση των καιρών. Οι φιλοσοφίες του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους  είχαν ηρεμήσει το  μεταφυσικό ζόφο των ανθρώπων. Δίπλα στον αυτοκράτορα της Ρώμης( ο Ένας βασιλεύς επί της γής, δυνατός και πολιτικά και στρατιωτικά) οι επαγωγικοί και οριστικοί λόγοι του Σωκράτους, αυτοί που προέβαλαν το Εγώ και το Ανθρώπινο πρόσωπο, εδημιούργησαν τον τύπο του πνευματικού  ημιθέου. Του ανθρώπου που είναι ικανός να θυμηθεί τα του ουρανού, να τα ζήσει, να τα βιώσει εξόχως να τα πράξει,ενώνοντας με την ύπαρξή του τον ουρανό και τη γή. Το πρότυπο του ουρανίου ανθρώπου, αυτού που με το νού ανήκει στον ουρανό και με το σώμα στη γή έλαβε σάρκα και οστά στο πρόσωπο του Απολλωνείου. Αναφέρεται επίσης: «Μέσα από την αγάπη του για την ανθρώπινη ζωή και τον άνθρωπο, για την ομορφιά της ανθρώπινης ύπαρξης και μορφής,εντρύφησε στα βάσανα του σώματος και της ψυχής. Θεράπευε τις σωματικές και ψυχικές δυσλειτουργίες της ανθρώπινης φύσης, σε τέτοιο βαθμό ώστε αυτό το ίδιο το μαντείο των Δελφών τον αποκαλούσε «κάτι παραπάνω από απλό άνθρωπο». Ο Μέγας Κωνσταντίνος μισούσε το Πυθαγόρειο κήρυγμά του, αλλά και τις ανατολικές  δοξασίες του( ο Απολλώνειος είχε επηρεασθεί από τις θρησκείες του φυσικού νόμου, ειδικά το Βουδισμό. Σε κάθε περίπτωση ο μελετητής θα πρέπει να συγκεράσει την προσωκρατική οντολογική φιλοσοφία με τη διδασκαλία του βουδισμού(γενικότερα τις θρησκείες του φυσικού νόμου. Ο οντολογικός λόγος είναι κοινός, η θέαση ενός ευρυτέρου σύμπαντος το οποίο κατέχει και δέχεται πάμπολλες δυνάμεις δημιουργίας και συνέχειας εκ των οποίων μόνο κάποιες ενυπάρχουν εις την γήν).Σε αυτό το σημείο είναι ενδιαφέρον το αναφυέν μίσος του ιδρυτού της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και καθιερωτού   αυτοκράτορος της χριστιανικής θρησκείας Μεγάλου Κωνσταντίνου προς το πρόσωπο του μύστου Απολλωνείου του Τυανέως. Γιατί άραγε ο Μέγας Κωνσταντίνος μισούσε το φιλόσοφο.
Η απάντηση ευρίσκεται σε ένα σημαντικό ερώτημα; Γιατί προωθήθηκε ως θεός και αντικείμενο λατρείας ο Ιησούς και  όχι ο Απολλώνειος; Ο Μπερνάρντ είναι σαφής όταν αναφέρει ότι ο Κωνσταντίνος μισούσε τον Απολλώνειο διότι θεωρούσε όσα ο Πυθαγόρας.  Aς τα θυμηθούμε και εμείς. Μυστικότητα, αντιπάθεια προβολής, προσωπικά μηνύματα,μεθέξεις,ανακαλύψεις και υπερβάσεις, υπέρβαση μυστική του κόσμου, κοινότητα μόνο για φωτισμένους, καμμία σχέση με το «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι»(ας θυμηθούμε ότι τα απολωλότα πρόβατα αποτελούν το εξ΄ορισμού στήριγμα της κάθε αυτοκρατορίας άρα και της βυζαντινής). Οι βουδιστικές επίσης (γενικά οντολογικές πίστεις του Απολλωνείου) ήταν αντιπαθείς σε αυτούς που προώθησαν το χριστιανισμό ως  επίσημη θρησκεία μιάς αυτοκρατορίας η οποία θα χάραζε τις μοίρες αυτού του κόσμου για μία χιλιετία και παραπάνω.Ο οντολόγος Απολλώνειος σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα δεχόταν το κήρυγμα του προσωπικού θεού, του θεού που ενσαρκώνεται  στη γή, ενός θεού που κλείνεται στη φυλακή που λεγεται κόσμος. Γι αυτούς τους λόγους ο Ιησούς ως  ιδρυτής της χριστιανικής θρησκείας  καθιερώθηκε οδηγώντας στη λήθη τον Απολλώνειο και το οντολογικό κήρυγμά του.O   προσωπικός Ιησούς, ο Ιησούς των πολλών απολωλότων, της ευρείας εκκλησιαστικής κοινότητος και του συγκεκριμένου ηθικού λόγου ερμήνευε και εξέλισσε την εποχή του κατά τη βούληση αυτών που καθιέρωσαν  τη χριστιανική θρησκεία ως επίσημη θρησκεία του κράτους των. Γι αυτό το λόγο ό,τι είχε σχέση με τον Απολλώνειο έγινε προσπάθεια να   εξαφανισθεί, αφ΄΄ής στιγμής ειδικά επεβλήθη ο χριστιανισμός. Είναι πιθανόν και το κάψιμο μεγάλων βιβλιοθηκών να έχει σχέση με την προσπάθεια κάποιων να ρίξουν στη λήθη όσους πίστευαν διαφορετικά πράγματα από αυτούς προκειμένου ο κόσμος να κατευθυνθεί προς τα εκεί που αυτοί ήθελαν. Όπως ήδη είπαμε ο ιδρυτής της εκκεντρικής κοινότητος των Εσσαίων, ή  εκ των συντελεστών της, ενοχλούσε με τη σκληρή οντολογική σειρά του, την απόρριψη της μεγάλης ενασχόλησης με τον κόσμο, την υπερβατική σειρά που απελευθερώνει ανθρώπινες δυνάμεις και οδηγεί το άτομο στον επόμενο κόσμο των τελείων  υπάρξεων. Ο χριστιανισμός μέσα από την πίστη του στο φωτισμό των πολλών,μέσα από την ηθική και  αγιαστική ενασχόλησή του με τον κόσμο αυτό, μέσα από την εκκλησιαστική δομή του, δόμησε ένα μοντέλο κρατικής θρησκείας η οποία άρεσε στους κυβερνώντες διότι δεν έδιωχνε  τους ανθρώπους από τη γή αλλά τους μάθαινε να λατρεύουν το θεό στον ουρανό και τον αυτοκράτορα στη γή. Ο  Απολλώνειος μέσα από την οντολογική του σειρά, ασχολείτο με τον άνθρωπο όχι τόσο ως πρόσωπο αλλά ως σύνολο δυνάμεων οι οποίες θα  μπορούσαν να τον οδηγήσουν μέσα από την προσωπική εσωτερική του πορεία προς το Είναι του θεϊκού όντος. Πέρα από συγκεκριμένους θεούς και προσωπικούς προσδιορισμούς. Σε ένα κόσμο όπου όμως κάποιοι ήθελαν τον άνθρωπο πρόσωπο τον σχετιζόμενο με προσωπικό θεό στον ουρανό και συγκεκριμένο κυβερνήτη στη  γή το πρότυπο του Απολλωνείου ήταν ενοχλητικό αν όχι εξαφανιστέο.
Eίναι χαρακτηριστική η επιγραφή που υπάρχει στα Άδανα και αφορά τον Απολλώνειο γράφοντας  τα ακόλουθα: «ο άνθρωπος αυτός ο οποίος κατάγεται από τα Τύανα/εξαφάνισε τα ανθρώπινα λάθη/o τάφος στα Τύανα δέχθηκε το σώμα του/αλλά στην ουσία ο ουρανός δέχθηκε το σώμα του/ώστε να μας δείξει τον τρόπο να νικούμε τους πόνους μας».Παρατηρούμε ότι το  διάστημα  είχε ωριμάσει ώστε ο ανθρωποκεντρισμός να εκφρασθεί μέσα από ένα τέτοιο θεανθρώπινο πρότυπο. Το μυθικό πρότυπο του Ομηρικού ημιθέου επιστρέφει πλέον και γίνεται πραγματικότητα μέσα από ιερές προσωπικότητες, όπως  του Απολλωνείου, οι οποίες δύνανται να ενθυμηθούν ανώτερες οντολογικές καταστάσεις ανακαλύπτοντας συγχρόνως και τον τρόπο επιστροφής σε αυτές. Ο Απολλώνειος όμως έδειξε αυτόν τον δρόμο χωρίς να θελήσει να υιοθετήσει την τακτική της ιδρυματοποιημένης θρησκείας, της τυποποιημένης λατρείας, της στροφής προς τον  κόσμο. Ο Απολλώνειος δίδαξε τον  τρόπο της απ΄ευθείας σύνδεσης του ανθρώπου με το Είναι πέρα από το στάδιο το εμμενές του κόσμου.
Επιστρέφοντας ο Απολλώνειος στην Ελλάδα, ταξίδευσε σε πάμπολλες πόλεις, συμβουλεύοντας και συζητώντας με τους άρχοντες ιερείς. Σύμφωνα με τους μελετητές και το Φιλόστρατο «προσπάθησε να μεταφέρει τη γνώση που προσκόμισε από τους σοφούς ανθρώπους της Ινδίας». Θα υπενθυμίσουμε βέβαια και πάλι σε  αυτό το σημείο ότι το «ιστορικό θάψιμο» των θρησκειών και της γνώσης που προερχόταν από την Ανατολή ήταν εκ των πρώτων καθηκόντων των τελευταίων αυτοκρατόρων της Ρώμης, τουλάχιστον για το λόγο ότι ήθελαν να προβάλουν τη δική τους προσωπική λατρεία και να αποκόψουν τους ανθρώπους από την πραγματική οντολογική γνώση προκειμένου στη μικρή γή ως εγκλωβισμένους να τους κυβερνήσουν ευκολότερα. Ο Απολλώνειος προσπάθησε να συγκεράσει διαφορετικές πίστεις, προβάλλοντας τις κοινές τους καταγωγές και τις κοινές τους  πίστεις.Mε αυτό τον τρόπο προσπάθησε να προωθήσει τη συναδέλφωση μεταξύ των ανθρώπων, η οποία δεν θα ήταν κάτι το άνωθεν επιτεταγμένο, ή απλό αντικείμενο λατρείας ή και αφελούς πίστης αλλά βαθύτατα ενσυνείδητη γνωστική απόφαση του κάθε προσώπου ξεχωριστά. Λεγεται ότι όταν έφθασε στην Έφεσο,oΕφέσιοι εγκατέλειψαν τις εργασίες τους και τον ακολούθησαν προκειμένου να τους διδάξει θεία πράγματα και να τους οδηγήσει σε ένα  καλλίτερο τρόπο ζωής. Οι διδαχές του προέρχονταν από το ιερό της Αθηνάς, σύμφωνα με τα διδάγματα των στωϊκών τους δίδαξε να αφήνουν  ό,τι τους πονά, να εγκαταλείψουν τα άσχημα πράγματα που κάνουν, και με πνευματική πρόοδο να ωθήσουν τις εσωτερικές τους δυνάμεις προς μία φυσική ζωή που θα ανοίξει το δρόμο προς την ουράνια επιστροφή.
Αναφέρεται ότι καθώς εδίδασκε στην Έφεσο σε ανοικτό χώρο για τον τρόπο σύμφωνα με τον οποίο όλοι οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν πνευματική  κοινότητα ενώπιον του κοινού λόγου, παρατήρησε ότι ένα σμήνος από σπουργίτια καθόταν σε κλαδιά παραπλησίου δένδρου, ένα μάλιστα από αυτά τα σπουργίτια πέταξε προς την πλευρά των ανθρώπων λές και κάτι ήθελε να πεί. O Aπολλώνειος ερμήνευσε αυτόν τον οιωνό, παρακαλώντας ένα παιδάκι να μοιράσει σπόρους στο σπουργίτι. Αμέσως το σπουργίτι με τον τρόπο του κάλεσε όλα τα άλλα πουλάκια και άρχισαν από κοινού να τρώνε τους σπόρους. Ο Απολλώνειος άδραξε αμέσως την ευκαιρία προκειμένου να συζητήσει ότι όπως είναι τα πετεινά του ουρανού παρομοίως θα πρέπει να φέρονται και οι άνθρωποι. Δηλαδή όλοι θα πρέπει να παραδίδουν αυτό που έλεγε ο Πλάτων «κνίσματα» το μερίδιο αληθείας που ο καθένας κατέχει ως πρόσωπο, προκειμένου από κοινού να συνθέσουμε το οικουμενικό πάζλ(εικόνα) της καθολικής οντολογικής αληθείας.
Mέτά από ένα σύντομο από την Αθήνα ο Απολλώνειος ταξίδεψε στους περίφημους γυμνοσοφιστές της Αιγύπτου. Μάλλον οι πνευματικές ρίζες αυτών των ανθρώπων ήταν από την Ινδία, από τα ρεύματα μάλιστα του Βουδισμού. Οι αρχές αυτής της κοινότητας ήταν συγκεκριμένες: 1)τα μέλη της κοινότητας θα έπρεπε να επιβληθούν στα σωματικά και κατώτερα ψυχικά  τους πάθη, αυτό ήταν απαραίτητη προϋπόθεση προκειμένου να γίνουν αποδεκτά.2) Υπήρχε δόκιμο στάδιο στο οποίο οι υποψήφιοι εκπαιδεύονταν στο πνεύμα και στις πρακτικές της κοινότητας.3) Η αποχή από το κρέας και το κρασί ήταν κάτι το υποχρεωτικό.4).Τα μέλη της κοινότητας έκαναν ειδική εκπαίδευση στο να αναπτύξουν ειδικές θεραπευτικές πρακτικές.5).Θέσπισαν κοινότητα με βασικό χαρακτηριστικό την ακτημοσύνη και την κοινοκτημοσύνη.6).Έδιναν από κοινού   όρκο αγνότητας και κοινής πενίας.7)Συχνά υιοθετούσαν παιδιά παρατημένα και ορφανά.Σε αυτούς πλουσιοπάροχα ο Απολλώνειος προσέφερε τη σοφία του λέγοντας τα παρακάτω σοφά πράγματι λόγια: «Δεν θα πρέπει η αίσθηση να αγκαλιάζει τον τρόπο ζωής μας, δεν θα πρέπει αυτή να είναι σαν καρφιά που πονάνε τον τρόπο σκέψης μας,θα πρέπει ο άνθρωπος να ξεφύγει από τη σκλαβιά της τροφής.Οι ψυχές των ανθρώπων δεν θα πρέπει να είναι ψυχρές, επιβάλλεται να προσφέρεται στις ανθρώπινες ψυχές το δροσερό κρασί του πνεύματος.(ας προσέξουμε ότι παραδίδεται  το σύμβολο κρασί όπως στην Κανά στο πρώτο θαύμα του Ιησού).Οι άνθρωποι θα πρέπει να εισαγάγουν στη ζωή τους το θείο δώρο της αγάπης, ως δυνατότητος οντολογικής ενώσεως.Με αυτόν τον τρόπο όλοι οι άνθρωποι θα ενωθούν με τα δεσμά της σοφίας, του Ενός που καθορίζει και  βρίσκεται πίσω από όλα.Οι άνθρωποι  φωτίζονται όταν κατανοούν τη συμπαντική δικαιοσύνη, την εσωτερική πορεία του  Ενός».
Πολύ σημαντικός είναι ο σωκρατικός διάλογος που λαμβάνει χώρα ανάμεσα στον Απολλώνειο  και στο Θεσπέσιο, τον ηγούμενο των γυμνοσοφιστών.Eκεί εξετάζεται εάν ο Φειδίας και ο Πραξιτέλης πραγματικά ταξίδεψαν στους ουρανούς,λαμβάνοντας από τους θεούς τις μορφές τις οποίες και προσέδωσαν έπειτα στους ανθρώπους.Η φιλοσοφία του Απολλωνείου διαφαίνεται ξεκάθαρη, υπάρχουν οι μορφές στον ουρανό, σε μία κατάστσση ενός κόσμου τελείου ο οποίος νοερά περιέχει τα πάντα. Ο Πλατωνισμός είναι έκδηλος σε αυτό το σημείο. Αυτός ο κόσμος δημιουργεί περνώντας τις μορφές σε υλικές εικόνες και φέροντας στο φώς τα υλικά όντα, τα έμψυχα και τα άψυχα. Ο Απολλώνειος συζήτησε με το Θεσπέσιο το ότι η φαντασία είναι ενσυνείδητη νοητική διαδικασία, είναι ενόραση ανωτέρων υψηλών οντοτήτων, των θεϊκών αρχετύπων των προσώπων και πραγμάτων τις υλικές εικόνες των οποίων βλέπουμε στη γή. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον ανώτερο εαυτό του ( αυτό το οποίο ονομάζει ο χριστιανισμός φύλακα-άγγελο)τον ανώτερο όμορφο και ωραίο οντολογικά εαυτό του διά του οποίου επικοινωνεί με τις ουράνιες οντότητες. Ο Απολλώνειος είναι ο θιασώτης της παγκόσμιας θρησκείας του Λόγου, της παγκόσμιας και οικουμενικής δυνατότητος του ανθρώπου να ενωθεί κάτω από τις επιταγές του κοινού και καθολικού Λόγου.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνος και πρίν να προσεγγίσουν τη Ρώμη οι μαθητές του προσπάθησαν να τον αποτρέψουν διότι φοβούνταν ότι ο αυτοκράτορας θα τον διώξει. Ίσως πίσω από  αυτόν τον φόβο( όπως και στην περίπτωση του Ιησού) κρυβόταν ο φόβος των Ρωμαίων για τον καθολικό Λόγο που πρέσβευε ο Απολλώνειος. Η Ρώμη θεοποιώντας τον αυτοκράτορα, μερικοποιώντας τα όρια του ανθρωπίνου Λόγου(παράγοντας απλά την αίσθηση του δικαίου) περιόρισε τις οικουμενικές και οντολογικά έλλογες δυνάμεις του ανθρώπου προς ένα κόσμο ανωτέρου πνεύματος. Η Ρώμη δεν ήθελε την οντολογική ελευθερία του ανθρώπου η οποία τον οδηγούσε προς το όνειρο ενός ανωτέρου λογικά κόσμου. Όπως ο Ιησούς ο Απολλώνειος απελευθέρωνε οντολογικά τον άνθρωπο, τον καθιστούσε ελεύθερο από τους νόμους της Ρώμης και του αυτοκράτορος, αυτή η λογική αναρχία τρόμαζε τον Νέρωνα( όπως και στην περίπτωση του Ιησού).O Aπολλώνειος προσδιόριζε οντολογικά τον άνθρωπο, τον απελευθέρωνε με όπλο το συμπαντικό λόγο και τις ανώτερες δυνατότητες που έχει μέσα του, αυτό δεν άρεσε σε μία παγιωμένη επί της γής αυτοκρατορία(αυτό εξάλλου οδήγησε και τον Ιησού στο σταυρό).
Είναι αλήθεια όμως ότι ο Απολλώνειος επέδειξε απόλυτη επαναστατικότητα απέναντι στο Ρωμαίο αυτοκράτορα Δομιτιανό. Σε αντίθεση με τον Ιησού ο οποίος διεκήρυξε : « απόδοτε τα του Θεού τω Θεώ και τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» ο Απολλώνειος απήντησε στο Δομιτιανό : «Είμαι ο εαυτός μου και δεν σου ανήκω». Ο Απολλώνειος προσπάθησε να εγείρει επαναστατικές εστίες  στη Γαλατία και αλλού, μαθαίνοντας μάλιστα ο Δομιτιανός όλα αυτά διέταξε τη σύλληψή του.O Aπολλώνειος πρόταξε λογική επανάσταση  διότι επανέλαβε στον αυτοκράτορα: «έχεις σκλαβώσει  τους ανθρώπους, το λόγο τους και τις πράξεις τους». Ο Απολλώνειος θεωρούσε την πνευματική σοφία ως τη βασική καθοδηγητική του οδό και ενώπιον του Δομιτιανού υπεράσπισε το αγαθό της ελευθερίας.Όταν όμως κατηγορήθηκε ότι έγινε αντικείμενο λατρείας ρίχθηκε στη φυλακή, εκεί όπου βοήθησε κρατουμένους να προοδεύσουν πνευματικά. Καταλαβαίνουμε ότι στην εποχή αυτή όπου έζησε ο Απολλώνειος( και ο Ιησούς) ήταν σύνηθες φαινόμενο η θεοποίηση προσώπων, η απονομή τύπου λατρείας σε ανθρώπινα πρόσωπα.Όμως ο Απολλώνειος ουδέποτε εδέχθη αυτές τις λατρευτικές τιμές διότι ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του ως οντολογικό οδοδείκτη, οι άνθρωποι πρέπει να κοιτούν στο Είναι και όχι αυτόν που τους δείχνει το Είναι.
Απέναντι στον αυτοκράτορα υπεράσπισε τον εαυτό του διότι ήταν ένας απλός φορέας ιδεών και αξιών και τίποτε παραπάνω.Eννοείται ότι φυλακίσθηκε.Aς παρακολουθήσουμε μερικές από τις κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν εναντίνον του( κάποιες παρουσιάζουν εκπληκτικές ομοιότητες με τη δίκη του Ιησού):Φορώντας αυτά τα χαρακτηριστικά ενδύματα και έχοντας διαφορετική εξωτερική εμφάνιση παρασύρει τα πλήθη και διαταράσσει τη νόμιμη τάξη. Ενθαρρύνει τα πλήθη να τον αποκαλούν Θεό(καταλαβαίνουμε ότι μάλλον ήταν σύνηθες φαινόμενο της εποχής κάποιος να καλείται θεός, αφ΄ής ειδικά στιγμής ήταν τη μόδας η θεοποίηση των αυτοκρατόρων, απλών δηλαδή ανθρώπων).Αθωώθηκε, επέπληξε μάλιστα τον αυτοκράτορα για το φαύλο κράτος που διοικεί με τόσους φαύλους ανθρώπους.Αναφέρεται μάλιστα ότι εξαφανίσθηκε μυστηριωδώς από μπροστά από τους δικαστές και το ακροατήριο εμφανιζόμενος στους μαθητές του.Οι οποίοι τελικά του απέδωσαν λατρευτικές τιμές.
Σε κάθε περίπτωση ο Απολλώνειος είναι ένα χαρακτηριστικό δείγμα ανθρώπου της εποχής των αυτοκρατοριών. Σε εποχές  όπου τελικά η επικράτηση του χριστιανισμού διεχώρισε την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου(όπως την εννοούσαν οι φιλόσοφοι και οι μύστες ως εσωτερική πορεία προς το Είναι, σημαντικό είναι το πλατωνικό στοιχείο της μέθεξης)από την περιχώρηση του Εγώ στον προσωπικό θεό,θεωρώντας ότι η εσωτερική νοητική αυτοθέωση συνιστά αμαρτία ενώ η ταπεινή ηθική περιχώρηση στο θεό συνιστά σωτηρία, ο Απολλώνειος μας θυμίζει μία οδό η οποία σε κάθε περίπτωση θα μπορούσε να είναι ακολουθητέα.

Βασίλειος Μακρυπούλιας,δρ.φιλοσοφίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου