H φιλοσοφική πορεία του Ερωτικού λόγου από τον Πλατωνικό Φαίδρο έως το «Λόγο περί Ψυχής και Αναστάσεως» του Γρηγορίου Νύσσης.


Η Πίστη αλλά και η Γνώση ότι ένας υπερβατικός –θεϊκός- εάν θέλουμε να ομιλήσουμε περισσότερο θεολογικά, Νούς έχει τη δύναμη και τα μέσα να ενώνει τα διεσπασμένα και διεσπαρμένα κομμάτια του Όλου Είναι διαπερνά το έργο του Πλάτωνος και φθάνει έως τις πίστεις του Γρηγορίου Νύσσης. Στο Φαίδρο ο Πλάτωνας φιλοσοφεί επάνω στον Έρωτα και το Λόγο.Συζητούμε δηλαδή για μία οντολογία του Έρωτα υπό  την έννοια ότι αυτή η οντότητα αποτελεί ένα από τα όπλα του Νοός προκειμένου ο άνθρωπος να μετέχει στη διαδικασία προσέγγισης και επανένωσης με τις αρχέγονες μορφές του Αγαθού  τις οποίες δυστυχώς έχει λησμονήσει.Στην πεζή θεώρηση του έρωτος εκ μέρους του Λυσία ο Πλάτων προτάσσει εκείνη την ανωτέρα μορφή του έρωτος η οποία σε κάθε περίπτωση αποτελεί μανία για το κάλλος-ως  λογική κίνηση της ψυχής- ή μεταφυσική ανάμνηση του Αγαθού-ως συνειδητή κίνηση του νοός. Αυτόματα δηλαδήο Φαίδρος καθιστά τον Έρωτα οντολογικό εργαλείο νοητικό, το οποίο βοηθεί τον άνθρωπο να επανενωθεί με το αρχέγονο κάλλος του Αγαθού.
Ο Γρηγόριος Νύσσης μεταφέρει αυτή τη λογικότητα του Έρωτα όταν διακηρύσσει ότι διά της Αναστάσεως ο άνθρωπος θα επιστρέψει επίσης στην προτέρα αρχέτυπο κατάσταση του αρχεγόνου κάλλους. Ο χριστιανός Πατήρ θεωρεί την διά του Θείου Έρωτος μετάβαση του ανθρώπου στην αρχέγονο τελεία κατάσταση του Αγαθού Θεού ως Ανάσταση, άρα συμπληρώνεται ο Πλατωνικός Έρωτας θεωρούμενος πλέον ως Ανάσταση. Η Χριστιανική Ανάσταση είναι πλέον η ερωτική ενωτική αποκατάσταση της μίας και ενιαίας θεανθρώπινης φύσης. Πράγματι ο Έρωτας του  Θείου ως γνωστικό και αξιολογικό μέγεθος ανιστά τον άνθρωπο, τον ανορθώνει μέσα στην ροή του Είναι και τον οδηγεί στη γνώση του Ωραίου, στη βίωση του Καλού και στη μετοχή της λησμονημένης κατάστασης του κόσμου του Αγαθού όπου όλα Είναι. Ο χριστιανός Πατήρ αναφέρει σχετικά: «Η ζωή εκεί δεν ρυθμίζεται πλέον από τις ιδιότητες της φύσης αλλά έχει εισέλθει σε κάποια πνευματική και απαθή κατάσταση».