Η απειρία του Οντολογικού Λόγου ως αιτία υπέρβασης του Επικούρειου και Μαρξιστικού Λόγου.







Θα πρέπει σαφώς να συμφωνήσουμε ότι η Οντολογία ως ενατένιση και οδός του ήδη εν στιγμή υπάρχοντος προηγείται κάθε λογικής ή εμπειρικής γνώσεως αλλά και κάθε ηθικής ή αισθητικής αξιολογίας.Η Οντολογία ως τέλεια αφαιρετικός λόγος έχει το μεγάλο πλεονέκτημα έναντι της γνώσεως και της πράξεως ότι δεν υπόκειται σε καμμία εξωτερική φθορά αιτίας και κίνησης αλλά αυτοαναιρείται κατά τέλειο εσωτερικό και αυτοελεγχόμενο τρόπο και μάλιστα δέχεται μόνο ως εξωτερικότητα να υπακούσει σε εξωτερικούς κανόνες και ντετερμινιστικές ρυθμίσεις.Διότι εσωτερικά συνεχώς απελευθερώνεται δίνοντας τη δυνατότητα σε νέες δυνάμεις και ενέργειες να προχωρήσουν προς νέες οντικές δημιουργίες.
Το ον ως το ήδη υπάρχον είναι πέρα από το Λόγο και το Γίγνεσθαι που στηρίζεται σε αυτόν ακριβώς το Λόγο.Δεν συζητάμε σύμφωνα με το χριστιανικό τρόπο προσπέλασης των πραγμάτων.Ότι δήθεν δηλαδή δεν μπορούμε να συλλάβουμε όλο το Λόγο κ.ο.κ.Όχι σε καμμία περίπτωση.Θεωρώ ότι το θέμα δεν είναι νοητικό,δεν πιστεύω ότι υπάρχει αυτός ο τριμερής διαχωρισμός του ανθρώπου σε νού και ψυχή και σώμα.Φυσικό είναι ότι επειδή ο άνθρωπος τριχοτομήθηκε έχασε την δύναμη ολικής σύλληψης των πραγμάτων.Ο άνθρωπος θα προσπελάσει και πάλι το ον όταν ως στιγμή αφεθεί απολύτως σε αυτό ως μία ενοποιητική δύναμη πέρα από διαχωρισμούς μορφής και περιεχομένου,πολιτισμικής –φιλοσοφικής και άλλης όποιας δημιουργίας.Όταν κενωθεί από όλους και όλα και νοιώσει ότι είναι μόνο μία δύναμη η οποία και θα πρέπει να αναδιανεμηθεί και να ξαναδοθεί με διαφορετικό τρόπο στην οντική συνέχεια.
Ο Επίκουρος λοιπόν ενάντια σε αυτήν την οντική κένωση γέμισε το μυαλό του ανθρώπου με συγκεκριμένες σκέψεις οι οποίες οντικά δεν έχουν καμμία αξία εάν σκεφθούμε ότι εν στιγμή μπορεί ο άνθρωπος να ανακαλύψει μέσα από την τέλεια αφαίρεση των επίκτητων δυνάμεών του την οντική οδό και συνέχεια.Η αρχή η αντιοντική λοιπόν που κινεί τον Επίκτητο είναι η εγγενής αδυναμία αυτού-και σύνολης της παραδεδομένης φιλοσοφίας-να ομιλήσει οντικά.Να κατανοήσει την απόλυτη οντική συνέχεια η οποία απλά αναμοιράζει και ανατροποποιεί συνεχώς τις δυνάμεις ώστε εν στιγμή όλα να  Είναι και όλα να Γίγνονται.Μέσα από μία καταπληκτική ταύτιση του Είναι και των τρόπων ύπαρξης αυτού.Είμαι ό,τι επιθυμώ και Γίγνομαι αυτό που θέλω.Το αποτέλεσμα της οντικής αυτής αδυναμίας είναι ο πολυδιαχωρισμός σκέψεων και συμπερασμάτων,η αποδοχή όλων των διαιρέσεων του ήδη υπάρχοντος.Ότι τάχα δηλαδή υπάρχει ο άνθρωπος και το Άλλο-ο κόσμος ας πουμε ως ύλη-ότι δήθεν υπάρχει ζωή και θάνατος-ενώ ουσιαστικά και οντικά υπάρχει μία συνεχής τροποποίηση των δυνάμεων.

Τίτλος:Η έννοια της υπέρσελήνιας και υποσελήνιας κίνησης στον Αριστοτέλη.




                                                  ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ.

1.Πώς φθάσαμε στην Αριστοτελική κίνηση.Ο κόσμος του Ομήρου και του Ησιόδου,και το πρόβλημα της μεταβολής.

2.Η υπερσελήνια και υποσελήνια περιοχή στη φιλοσοφία του Αριστοτέλη.Η έννοια της κίνησης και η αιτία της σε αυτές τις περιοχές.

3.Αναφορά στους σχολιαστές του Αριστοτέλη σε θέματα κίνησης στην υπερσελήνια και υποσελήνια περιοχή.

4.Συμπεράσματα.

1.Πώς φθάσαμε στην Αριστοτελική κίνηση.Ο κόσμος του Ομήρου και του Ησιόδου,και το πρόβλημα της μεταβολής.

Πίσω από την σύνοψη των θέσεων του Αριστοτέλη σε θέματα κίνησης κρύβεται η  αρχέγονη προσπάθεια του ανθρώπου να ταξινομήσει τα δεδομένα του γύρω του κόσμου προκειμένου να οδηγηθεί στην εξαγωγή νόμων και ασφαλών συμπερασμάτων.Σύμφωνα εξάλλου με τον Bertrand Russell «η επιστήμη είναι ένας προνομιούχος τρόπος γνώσης και θεμελίωσης αυτής της γνώσης».Ειδικά στο θέμα της κίνησης,η επιστήμη όταν ασχολείται με ένα τόσο σοβαρό θέμα αλλά και με ένα τόσο σοβαρό φιλόσοφο-όπως είναι ο Αριστοτέλης-προσπαθεί να είναι κανονιστική και όχι περιγραφική.Επιδιώκει δηλαδή τα συμπεράσματά της να έχουν άμεση εφαρμογή στη ζωή και στον πολιτισμό των ανθρώπων.
Σαφέστατα όταν συζητάμε για κίνηση αναφερόμαστε σε μία ιδιότητα που χαρακτηρίζει όχι μεμονωμένα μεγέθη αλλά την ίδια τη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον μέσα στο οποίοπ ζει και κινείται.Ο άνθρωπος λειτουργεί και διά της αυτογνωσίας αλλά και διά της γνώσης του φυσικού περιβάλλοντος,βασική ιδιότητα του οποίου είναι η κίνηση.Η κίνηση απασχόλησε τον άνθρωπο διότι έχει άμεση σχέση με την όλη του εξέλιξη και πολιτιστική πρόοδο.
Νωρίς οι άνθρωποι-και πάντα μέσα από τις κοσμογονικές  θεωρίες τους-διατύπωσαν πρώτα δομικές θεωρίες και έπειτα «έδεσαν» τα δομικά μεγέθη με έννοιες όπως η κίνηση.Σε αυτό το πνεύμα το σύμπαν,σύμφωνα πάντα με τις περισσότερες προφορικές παραδόσεις,αποτελείται από τον ουρανό και τη γη.Συχνά υπάρχει επίσης και ο κάτω κόσμος.Καταλαβαίνουμε ότι για ένα φιλόσοφο της ποιότητας του Αριστοτέλη τα ερωτήματα που επιβάλλεται να απαντηθούν είναι τα εξής δύο:1.Με ποιο τρόπο επικοινωνούν όλα αυτά τα δομικά επίπεδα μεταξύ τους;2.Ο άνθρωπος επηρεάζεται από όλη αυτή τη διαδικασία,από αυτόν τον τρόπο;(που βέβαια δεν είναι άλλος από την κίνηση,και για αυτό ακριβώς φθάνουμε να συζητάμε τόσο σοβαρά για ένα μέγεθος όπως είναι η κίνηση).

Η λειτουργία της Αξιολογικής Αντιστροφής στη Φιλοσοφία του Ι.Κάντ.


Ως γνωστόν ο Ι.Κάντ θεωρείται φιλοσοφικό ορόσημο της διασκεπτικής αλλά και πρακτικής  ανθρώπινης εξέλιξης.Για μία σειρά από λόγους –οι οποίοι λίγο ή πολύ τυγχάνουν γνωστοί –ο φιλόσοφος εκ Καίνιξμπεργκ κρίνεται ως σταθμός προόδου της ανθρώπινης δυνατότητας της σκέψης και της εξελικτικής πορείας  προς μία ανώτερη πολιτιστική πραγματικότητα.Χαρακτηριστικά είναι τα όσα σχετικά γράφει ο Ι.Μ.Μποχένσκι (Ι.Μ.Μποχένσκι,1985,σελ,39) «Η επιρροή που άσκησε ο καντιανισμός επάνω στην κατοπινή διαμόρφωση της φιλοσοφίας δεν μπορεί εύκολα να υπερεκτιμηθή.Ο 19ος αιώνας κυριαρχείται από αυτόν και παρά την αντίδραση που σημειώθηκε στο τέλος του αιώνα ένας σημαντικός αριθμός φιλοσόφων παρέμεινε κάτω από τη σημαία του μέχρι τις ημέρες μας.Επίσης τα βασικά ρεύματα σκέψης του 19ου αι.ξεκινούν από αυτόν».
Γιατί ο Ι.Κάντ είναι τόσο σημαντικός;Αφαιρετικά εάν μιλήσουμε –πέρα από τις τόσες συγκεκριμένες μελέτες που έχουν γι αυτόν εκπονηθεί-θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι συνολικά η Καντιανή φιλοσοφία ολοκλήρωσε το έργο της Αναγέννησης,της Μεταρρύθμισης,του Διαφωτισμού,των Επιστημών  αλλά και της Πολιτικής ως εφηρμοσμένης επιστήμης.Πιο συγκεκριμένα.Η Αναγέννηση έστρεψε ουμανιστικά  το ενδιαφέρον της στον Άνθρωπο.Σε ποιόν όμως άνθρωπο;Πολύ απλά στον άνθρωπο ο οποίος πλέον δεν ήταν ένα σύνολο οντολογικών δυνάμεων που δεν ήθελαν να γίνουν Εγώ.Ο άνθρωπος της Αναγέννησης είναι σύνολο αξιολογικών αποκρυσταλλωμένων ενεργειών,δυνάμεων που έχουν σταθεροποιηθεί επάνω στη γή και δεν ζητούν ταυτότητα μέσα στο σύμπαν.Αυτή την πήραν εκ της Αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας και του Χριστιανισμού.Ζητούν με αυτή την ταυτότητα,με αυτό το Εγώ αξιολογικά να απολαύσουν τον πλανήτη γή και την εμπειρία του που προέρχεται από την ορθολογική οντολογία και γνωσιολογία αυτού(του γήϊνου κόσμου,η γη σιγά-σιγά θεωρείται κάτι πολύ συγκεκριμένο και η Κοπερνίκεια επανάσταση θα την καταστήσει όχημα επάνω στο οποίο ο άνθρωπος θα θελήσει να απολαύσει το ταξίδι της γνώσης και του βιώματος –ενώ μέχρι τότε ο ήλιος είχε το πλεονέκτημα της ενεργού κίνησης και ο άνθρωπος του παθητικού ακροατού).Ο Καντιανός κόσμος των φαινομένων ως κόσμος a priori kai a posteriori γνώσης θα χαροποιήσει ιδιαιτέρως τον άνθρωπο της Αναγέννησης.Κατά κάποιο τρόπο θα εξαλειφθεί σε καθαρά οντολογική-γνωσιολογική βάση το προπατορικό αμάρτημα της γνώσης του καλού(γνώση κόσμου)και του κακού(γνώση πέρα από αυτόν τον κόσμο).Επειδή ακριβώς όλα περιορίζονται σε αυτόν τον κόσμο αρχίζουν σιγά-σιγά όλα να επιτρέπονται σε αυτόν τον Αδάμ και την Εύα της Αναγεννησιακής εποχής που όλα τα φαινόμενα αντιμετωπίζονται ως ευχάριστη γνώση-η αυθεντική πρωταρχική γνώση των πρώτων οντοτήτων  δεν  αγχώνει πιά και αυτό ο Κάντ το δικαιολόγησε-αυτή είναι ίσως η πιο σημαντική Καντιανή προσφορά και ο Μάρξ δεν θα χάσει την ευκαιρία στην εμπειρική πλευρά της φιλοσοφίας του να διακηρύξει ότι η γη ανήκει στους κολασμένους και ας μην έχουν αυτοί καμμία εμπειρία των πρώτων πραγμάτων,καμμία εμπειρία των πρώτων Πλατωνικών αιτίων.

Η διαστασιακή οντολογία των Τριών Ιεραρχών(απάντηση στο ερώτημα:Γιατί είναι καινοτόμοι και σημαντικοί οι τρείς Ιεράρχες;)


 Θα πρέπει από την αρχή να ξεκαθαρίσουμε ότι η παιδεία στους τρείς Ιεράρχες είναι μέσο για συγκεκριμένο σκοπό.Άρα σε καμμία περίπτωση δεν είναι σημαντικοί για τις απόψεις τους γύρω από την παιδεία.Παρόμοιες εξάλλου απόψεις είχαν συλλήβδην άνθρωποι του αρχαίου κόσμου.Φθάνει να θυμηθούμε τις απόψεις του Σωκράτους για την εκπαιδευτική διαδικασία.Συγκεκριμένα νωρίς ,νωρίτερα πάντως από τους τρείς Ιεράρχες υπεστήριξε ότι «η παιδεία είναι πανηγύρι της ψυχής,γιατί σε αυτή υπάρχουν πολλά θεάματα και ακούσματα της ψυχής…η παιδεία σαν την πλούσια χώρα παράγει όλα τα αγαθά».
Η παιδεία-σύμφωνα κυρίως και με την έννοια και τον τρόπο που αναλύεται στον Πλατωνικό Πρωταγόρα αλλά και στο Θεαίτητο-είναι ο αγωγός διά του οποίου οι ιδέες και οι αξίες διέρχονται ώστε να οικοδομήσουν τη νέα οντική συνέχεια και την οικοδόμηση μιάς νέας κοσμικής σειράς.Αυτό έμεινε αναλλοίωτο από τον αρχαίο κόσμο προς το βυζαντινό κόσμο των τριών Ιεραρχών.Πράγματι ο Μέγας Βασίλειος διακηρύσσει για την παιδεία ότι «είναι βασικό έργο να ακούμε τις θεολογικές φωνές τη στιγμή κατά την οποία ο νούς πρέπει σε κάθε λέξη και συλλαβή να ανιχνεύει το σκοπό της κλήσης μας που είναι η ομοίωσις προς το Θεό».Aπό τον Πλατωνικό Πρωταγόρα έως τους τρείς Ιεράρχες η παιδεία σαφώς και θεωρήθηκε ως το κυριότερο και πιο εύλογο μέσο μεταφοράς των οντολογικών,γνωσιολογικών και αξιολογικών αποκτηθεισών γνώσεων.
Επαναλαμβάνουμε  λοιπόν ότι οι τρείς Ιεράρχες δεν είναι διαχρονικοί και κλασσικοί για την ανάδειξη του μέσου της παιδειας αλλά είναι πάντα επίκαιροι και άξιοι λόγου για το καινόν περιεχόμενον με το οποίο εμπλούτισαν το μέσο και τον αγωγό της παιδείας.

Η εκπαιδευτική κουλτούρα του Κοσμά του Αιτωλού.


Η Ελληνική κουλτούρα του Πατροκοσμά,η Ελληνορθόδοξη σκέψη του και αξιολογία,τον προέτρεψε να ιδεί κάτι που οι μεγάλοι φιλόσοφοι από τον Πλάτωνα έως τον Πλήθωνα συνειδητοποίησαν και υποστήριξαν:τη δύναμη της παιδείας.Της παιδείας ως ευβουλίας,ως Πίστης ανακάλυψης όλων εκείνων των εσωτερικών δυνάμεων που ωθούν το άτομο σε ανώτερη πράξη και στάση βουλητικής ζωής.
Ποιο όμως είναι το οντολογικό υπόβαθρο του Κοσμά του Αιτωλού;Η παρακάτω φράση του απαντά ικανοποιητικά σε αυτό το ερώτημα: «Αγαπητοί μου αδελφοί και τέκνα μου αγαπητά.Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται.Αυτά τα δύο όλος ο κόσμος να πέσει επάνω σας δεν μπορεί να σας τα πάρει εκτός και τα δώσετε με το θέλημά σας».Πρωταρχικά λοιπόν ο Εθνομάρτυρας σμιλεύει το πρόσωπο ως εσωτερικότητα και δύναμη χαρακτήρα.Χαράσσει τη δυναμική του προσώπου ,του Υποκειμένου το οποίο ως συνειδητοποιημένο Εγώ συνεχίζει μέσα στο χρόνο τη Γνώση ότι η Εσωτερικότητα,η Αυτοσυνειδησία είναι η πραγματική δύναμη του Ανθρώπου.Πράγματι ο άνθρωπος των ιδεών,της κρυφής πορείας προς το ανώτερο είναι αυτός που από τον Ηράκλειτο έως τον Αριστοτέλη και το Σωκράτη ανακαλύπτει την αλήθεια και με βάση αυτή πορεύεται.Ανακαλύπτει ότι η αλήθεια είναι μέσα στην ύπαρξη η οποία καλείται να την μετουσιώσει σε κελεύσματα ανώτερων πράξειων.Η εσωτερική πορεία του ανθρώπου συλλέγει ιδέες ,αναμνήσεις και πράξεις που όλες μαζί δημιουργούν οδό προς το ον.Ο Εθνομάρυρας σκηνοθετεί το ανεξάρτητο πρόσωπο το οποίο είναι έτοιμο για ένα νέο Γολγοθά και για μία νέα Ανάσταση.
Διαφαίνεται λοιπόν το Γνωσιολογικό υπόβαθρο του ΠατροΚοσμά.Το τρίπτυχο του Αιτωλού μάρτυρος ήταν η Ορθοδοξία,η Ελλάς και η Αιωνιότης.Το εσωτερικό κίνητρό του ήταν το Παύλειο «επίστευσα διό ελάλησα».Υπήρξε λοιπόν η γνώση η οποία στηρίζεται στο εσωτερικό φρόνημα και στην εσωτερική πειθώ.Η Γνώση  λοιπόν του Εθνομάρτυρα ξεκινούσε από την ανώτερη θέαση της πρώτης ιδέας του Αγαθού,η οποία μέσα από την Ελληνοορθόδοξη παράδοση έδωσε τον ένδοξο Βυζαντινό πολιτισμό.Συνέχιζε στην ανάμνηση του Φιλοσοφικού Ανθρωπισμού ο οποίος γεννήθηκε μέσα από τη σύμμιξη(Αριστοτελικός Χριστιανισμός –Κορυδαλλεύς)του ανθρώπου και εκείνου του εαυτού ο οποίος εμφανίζεται μέσα από την ενδελέχεια και την ανακάλυψη  της  οδού  προς τον ανώτερο εαυτό του

Η ιστορική εξέλιξη-ή αντεξέλιξη-της εννοίας της τιμωρίας.


Ως γνωστόν ο σοφός Πλάτων στο διάλογό του Πρωταγόρας προχωρεί σε μία ολοκληρωμένη αλλά καινοφανή για τα δεδομένα της εποχής του θεωρία και άποψη γύρω από το θέμα της τιμωρίας.Ετυμολογικά το ρήμα τιμωρέω-ώ  σημαίνει βοηθώ και συνάδει απόλυτα με την Πλατωνική θεωρία της τιμωρίας.Διότι ο μέγας Αθηναίος φιλόσοφος αντιμετωπίζει το θέμα της τιμωρίας τελείως νοητικά.Θέλοντας να ξυπνήσει το βαθύτερο νού του κάθε ανθρώπου, αντιμετωπίζει την τιμωρία ως βοήθεια που αποσπά το Υποκείμενο από τη λήθη ,από το σπήλαιο που ευρίσκεται,και το προχωρεί σε καλύτερες και ανώτερες σε σχέση με το Αγαθό σκέψεις και πράξεις.Η φράση του Πλάτωνος στον Πρωταγόρα είναι σαφής: «Κανείς δεν τιμωρεί και δεν κολάζει τους ανθρώπους επειδή έκαναν αδικία και μόνο.Όποιος με αυτόν τον τρόπο τιμωρεί αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σαν τα άγρια θηρία.Τιμωρεί κανείς με λόγο προκειμένου να μην επαναληφθεί η άδικη πράξη και ο άνθρωπος να πράξει επιτέλους λογικά».Το αξιολοογικό βήμα που επιχειρείται είναι τεράστιο.Ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως έλλογη οντότητα,ως μία συνεχής πορεία σκέψης και πράξης του Καλού.Η τιμωρία είναι βοήθεια αφύπνισης νοητικής του εφησυχασμένου ανθρώπου ,η οποία τον βοηθά να ανακαλύπτει συνεχώς δυνάμεις και τρόπους μιάς καλύτερης και ανώτερης ζωής.
Επίσης ο Αριστοτέλης προτείνει ένα ολοκληρωμένο ηθικό σύστημα το οποίο στηρίζεται στην αυτοσυνειδησία και στην αυτοεκτιμήση του ανθρώπου και βέβαια συνοψίζεται στη θεωρία του μεγάλου φιλοσόφου ότι τελικά υπάρχει σχέση ανάμεσα στην τιμωρία και στην κάθαρση.Στα Ηθικά Νικομάχεια ο Αριστοτέλης προχωρεί πολύ μακριά στο θέμα της παραβατικής πράξης και της τιμωρίας.Διακρίνει την τιμωρία από τον κολασμό.Η τιμωρία γίνεται για να βοηθηθεί ο παράνομος ,να φωτισθεί από το καλό και να μην παρανομήσει ξανά,ο κολασμός γίνεται για να ικανοποιηθεί ο πάσχων .Το κακό είναι άγνοια του καλού,άρα η τιμωρία σε κάθε περίπτωση πρέπει να αφυπνίζει τις λογικές δυνάμεις και  κατηγορίες στον παραβάτη προκειμένου αυτός να επανέλθει στο δρόμο της μεσότητας και της ενδελεχούς ηθικής πράξης.Η τιμωρία ως βοήθεια συνδέει τον άνθρωπο με την ανώτερη σκέψη και την σχετική πράξη.Τον οδηγεί στην κάθαρση,τον αυτοσυνειδητοποιεί σε σχέση με την ανακάλυψη μέσα του ενός ανωτέρου εαυτού ο οποίος επιζητεί ανώτερες πράξεις.

Μετανεωτερικότητα και σύγχρονη πραγματικότητα.


Όλα  γύρω μας υπακούουν σε μία κρυφή αρμονία και αυτό πρέπει όπως ο Ηράκλειτος να το εμπεδώσουμε περισσότερο στην πράξη παρά στην σκέψη.Το κίνημα της μετανεωτερικότητος  ως σκέψη ευρίσκεται πίσω από την πρακτική του κόσμου μας και αυτό το ζεύγος(μετανεωτερικότητα-σημερινή πραγματικότητα)αποτελεί το δίπολο της αρμονίας του κόσμου μας σήμερα.Γενικά μέσα από τον Πλάτωνα μάθαμε ότι κάθε σκέψη καταλήγει σε πράξη,σήμερα η σκέψη της νεωτερικότητας μάλλον καθορίζει συλλήβδην την κίνηση του κόσμου μας(κυρίως του δυτικού κομματιού το οποίο μέσα από διάφορες πρακτικές καθορίζει και την μοίρα του υπολοίπου πλανητικού κομματιού).
Οι έννοιες λοιπόν της μετανεωτερικότητας και  της νεωτερικότητος είναι παράγωγες σημαντικών κοινωνικών,οικονομικών και πολιτισμικών συνθηκών οι οποίες έχουν ιστορικά λάβει διάφορες ερμηνείες μέσα από τη διαμάχη της διάκρισής τους ως δύο ιστορικές περίοδοι και εποχές. Είναι βασικό να τονίσουμε ότι η μετανεωτερικότητα μετασχηματίζει τη γνώση άρα και σύμφωνα με το Δημόκριτο μεταρρυθμίζει τον άνθρωπο και την κοινωνία.Η μετανεωτερικότητα σήμερα βρίσκεται πίσω από τη γνώση και την ηθική του κόσμου μας ειδικά στο κομμάτι εκείνο που ο άνθρωπος σήμερα έμαθε να θεωρεί τον κόσμο αυτοτελή και να προσπαθεί να ερευνήσει κάθε κομμάτι του,ανακαλύπτοντας γνώση και πράξη σε όλον τον χωρόχρονο αυτής της κοινωνίας,πολλές φορές αποκομμένη από ανωτέρους επέκεινα προσδιορισμούς,βυθίζοντας ουσιαστικά τον άνθρωπο στη λήθη της περιγραφικής και όχι της κανονιστικής γνώσης.

1912-1940: Τα χρόνια των μεγάλων αποφάσεων.


Η Ομηρική μέθοδος πραγματικά παραμένει εντυπωσιακά διηνεκής οδηγός για κάθε ιστορική μελέτη.Ο Ποιητής μέσα σε 51 ημέρες έκλεισε κατά τρόπο θαυμαστό όλη την ιστορία της κατάκτησης του Ιλίου(της Τροίας)από τους Έλληνες.Η μέθοδος είναι και παραμένει ιδιαιτέρως θαυμαστή.Αν θα ομιλούσαμε με Χαϊντεγγεριανά μεγέθη ο χρόνος δεν έχει πάντα σημασία ως ποσότητα αλλά πολλές φορές ως ψυχολογική και υπαρξιακή ποιότητα.Τέλος πάντων ως σύνολο ιδεών.Αφ΄ής στιγμής ο Όμηρος μπόρεσε μέσα σε 51 ημέρες να κλείσει όλες τις ιδέες και αξίες που κίνησαν την Γιγαντομαχία του Ελληνικού Είναι στην Τροία δεν χρειάσθηκε ποτέ να γράψει για τα 10 χρόνια ξεχωριστά άπειρα έπη και άπειρους στίχους.
Εμείς σήμερα ,μιμούμενοι τον Ποιητή ,θα μπορούσαμε μέσα στα 28 χρόνια από το 1912-1940,να συμπυκνώσουμε,να δώσουμε ,και συνολικά να ομιλήσουμε για όλο τον Ελληνισμό;Τον Ελληνισμό από τα πανάρχαια χρόνια ο οποίος ως αρρίφνητες φωνές των προγόνων μας  σύμφωνα με τον Καζαντζάκη  ομιλεί στις καρδιές μας και στις ψυχές μας,τον Ελληνισμό που από το Βυζάντιο ως τις ημέρες μας μας μετέφερε τη δυνατότητα ως άνθρωποι ,έχοντας στο νού μας το Θεάνθρωπο και τον Αυτοκράτορα ,να γίνουμε κάτι παραπάνω;Τέλος αυτά τα 28 χρόνια μας δίδουν άραγε τη δυνατότητα να συζητήσουμε για τη νέα φάση του Ελληνισμού,ο οποίος  μέσα από τους Βαλκανικούς Πολέμους,τους Δύο Παγκοσμίους Πολέμους ,ζήτησε ό,τι εθνικά και ιστορικά και πολιτιστικά του ανήκε.Άραγε αυτά τα χρόνια των μεγάλων αποφάσεων μας δίδουν τη δυνατότητα να καταλάβουμε-να μαντεύσουμε εάν θέλετε-την μοίρα του Ελληνισμού;
Η απάντηση είναι θετική.Δεν χρειάζεται να εξετάσουμε αναλυτικά όλα τα Ελληνικά χρόνια όλη της Ελληνικής Ιστορίας.Τα χρόνια από το 1912 έως το 1940,ως σκέψη, πράξη,ιδεολογικό πλούτο και τελική αξία περιέχουν όλο το Ελληνικό κάλλος ώστε ομιλώντας για αυτά,ομιλώντας ιστορικά για αυτά ,περιγράφουμε σύνολη την Ελληνική Φυλή,Ιστορία,Περιπέτεια και Ενδελέχεια.

Διαφθορά:έξυπνο κόλπο σε πολλά επίπεδα.


Η διαφθορά σαν δυναμική είναι μία καθαρά Ομηρική  λέξη.Μας θυμίζει τις Σειρήνες.Το τραγούδι της διαφθοράς είναι γλυκό και σαγηνευτικό.Ο άνθρωπος αφήνεται στην μαγεία της και όταν καταλάβει τι συνέβη είναι νεκρός μέσα από την πνευματική και ψυχική αλλοίωση στην οποία εν γνώσει του-ή όχι-αφέθηκε.
Ο Eric Hobsbawm στο βιβλίο του «Η εποχή των άκρων»μας παραδίδει μία έξοχη άποψη γύρω από τους βασικούς αιτίους της διαφθοράς.Γενικά δίδει μία άλλη βαθεία δυναμική στη λέξη την οποία και θα πρέπει να προσέξουμε.Μας αναφέρει : «Οι καλής ανατροφής διοικητές  των αποικιών όχι μόνο ανέχονταν αλλά και ενθάρρυναν το σύστημα της δωροδοκίας και της διαφθοράς διότι αποτελούσε φθηνό μηχανισμό για τον έλεγχο ατίθασων και συχνά ανυπάκουων πληθυσμών.Διότι ένα τέτοιο σύστημα στην πραγματικότητα σημαίνει ότι αυτό που κάποιος θέλει (π.χ να κερδίσει την υπόθεσή του στο δικαστήριο,να συνάψει κάποιο συμβόλαιο με την κυβέρνηση , να του αποδοθεί κάποιο τιμητικό αξίωμα,ή να πιάσει κάποια δουλειά στο δημόσιο)μπορεί να το πετύχει μόνο αν κάνει κάποια χάρη σ αυτόν που έχει την εξουσία να πραγματοποιήσει ή όχι τις επιθυμίες του αυτές».
Άρα σε μία πρώτη εκτίμηση του όλου θέματος θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι μέσα στον οικονομικό κόσμο του καπιταλισμού και του κομμουνισμού όπου όλα είναι οικονομικά εκτιμητέες μεταβλητές η διαφθορά επιφυλάσσει μία άτυπη ειρήνη και ευδαιμονία και σε εξουσιαστές και σε εξουσιαζόμενους.Το παράδειγμα των μεγάλων αμερικανικών χρηματοπιστωτικών εταιρειών οι οποίες καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα-αφού πρώτα επιεφύλαξαν μακροχρόνια ειρήνη και συνεργασία μεταξύ κυρίων και δούλων είναι απόδειξη περί του λόγου το αληθές.Από την άλλη πλευρά το παράδειγμα των ρώσων «μεγιστάνων»οι οποίοι καρπώθηκαν τον συσσωρευμένο πλούτο της σοβιετικής ένωσης και τον διέσπειραν στις ποδοσφαιρικές ομάδες της γηραιάς ηπείρου αποκαλύπτει ότι και εκεί το καθεστώς αποθέωσης της ύλης κυβερνούσε και ηρεμούσε τους πάντες μέσα από το όνειρο του κάποτε πλουτισμού με κάθε τρόπο και μέσο.

Ο επαρκής,αναγκαίος και τελικός φταίχτης του τέλους του Ελληνικού κράτους.


Το Ελληνικό κράτος πνέει τα λοίσθια –όχι βέβαια  και σε καμμία περίπτωση το Ελληνικό Έθνος και κατ΄επέκταση η Ελληνική Φυλή.Ξεκαθαρίζει αρκετά η εικόνα γύρω από την γνωστή αρχή και το αναμενόμενο τέλος του Κρατικού μορφώματος της 3ης Φεβρουαρίου του 1830.Χαρακτηριστικά για αυτό το Νέο Ελληνικό Κράτος –ίσως το μεταβυζαντινό-αναφέρονται  από την οριστική συνθήκη διακήρυξης της ανεξαρτησίας της Ελλάδας (22 Ιανουαρίου-3 Φεβρουαρίου 1830)τα εξής: «….Η Ελλάς θέλει σχηματίσει εν Κράτος ανεξάρτητον…..εκάστη των τριών Αυλών φυλάττει την διά του έκτου άρθρου της συνθήκης της 6ης Ιουλίου εξασφαλιζομένην εξουσίαν ,του να εγγυάται περί του όλου των προηγουμένων συμβιβασμών και άρθρων».Καταλαβαίνουμε ότι όλα κινήθηκαν σύμφωνα με τις επιθυμίες όχι των Ελλήνων-κάποιοι εκ των οποίων είχαν μιλήσει για μία Τρίτη Μεγάλη Ελλάδα μετά τον τρόπο που υπήρξε μεγάλη η Ελλάδα στον Αρχαίο και στο Βυζαντινό κόσμο-αλλά σύμφωνα με τον τρόπο της διεθνούς συμφέρουσας διπλωματίας των μεγάλων δυνάμεων.
Επειδή ακριβώς η ιστορία είναι μία καταπληκτική συνέχεια συνειδήσεων,συνηθειών και επιδιώξεων οι μεγάλες δυνάμεις του 1830 ήταν μία συνειδησιακή και κυριαρχική συνέχεια των δυτικών δυνάμεων οι οποίες άφησαν βορά την Πόλη στους Τούρκους.Ήταν μία μορφωματική προέλευση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η οποία μέσα από τις δυναστείες και τα κράτη που γέννησε ήθελε ακόμα και το 1830 να προκαλέσει νέες κεκαλυμμένες αυτή τη φορά σταυροφορίες προκειμένου διά της Ελλάδας και της Τουρκίας –Οθωμανικής ακόμη αυτοκρατορίας-να κατακτήσει εσχατολογικά και οικονομικά την Ανατολή.Ας προσέξουμε το ότι ο πρωτεργάτης της Δ΄Σταυροφορίας ο πάπας Ιννοκέντιος ο Γ(1198-1216)ήταν ο πατέρας και εμπνευστής των δύο βασικοτέρων μέτρων επέκτασης της παποφραγκικής εξουσίας δηλαδή της Ιεράς Εξέτασης και της Ουνίας.Το όλο θέμα είναι σοβαρό εάν αναλογισθούμε ότι η Δύση έψαχνε προσωπικότητα προκειμένου η Ευρώπη να πλάσει συγκεκριμένη κουλτούρα και πολιτιστική ταυτότητα  η οποία θα της επέτρεπε να κυριαρχήσει στον κόσμο και στα μυστικά του.Η Ανατολή βέβαια ήταν και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της φιλοδοξίας του κάθε ηγεμόνα του κάθε φιλόδοξου κράτους.

Η σύγχρονη κατάλυση του παραδοσιακού κράτους και των δύο πόλων αυτού:του φιλελεύθερου καπιταλισμού και του επιστημονικού σοσιαλισμού.


Η επιφανειακή εκτίμηση των όσων στην εποχή μας συμβαίνουν έχει ικανοποιηθεί μέσα από την γενικόλογη απόφανση ότι η οικονομική κρίση ευθύνεται για όλα.Και όμως δεν μπορεί να είναι αυτός ο τόπος η καθολική αλήθεια που όλα τα εξηγεί και τα δικαιολογεί.Πίσω από το παραπέτασμα των γεγονότων και των συμβάντων υπάρχει ένα προσεγμένο σχέδιο των εξουσιαστών του παρόντος κόσμου,οι οποίοι χρησιμοποιώντας εντέχνως την οικονομία σαν προκάλυμμα κρύβουν το εσωτερικό τους σχέδιο που δεν είναι άλλο παρά η  διάλυση του κράτους και η μετάβαση σε ένα παγκόσμιο κράτος ελεγχόμενο ηλεκτρονικά.Εάν σκεφθούμε ότι η οικονομία είναι η κεντρική αρτηρία των κρατών καταλαβαίνουμε ότι ο έλεγχος εκ μέρους της σύγχρονης εξουσίας του οικονομικού παράγοντος βοηθά στον έλεγχο όλων των κρατών της γής.Επίσης εάν σκεφθούμε ότι η οικονομία είναι μία εκ των μεταβλητών που συναποτελούν το κράτος-οι άλλες είναι η παράδοση,τα ήθη και έθιμα,ο πολιτισμός,η κουλτούρα,η γλώσσα και η γενικότερη κοσμοθεωρία-καταλαβαίνουμε ότι η διάλυση του κράτους οδηγεί στην κατάργηση της παράδοσης και των εθνικών πολιτισμών και στην ανάδειξη του ενός ηλεκτρονικού κράτους και του πολιτισμού της μιάς δύναμης και δυναστικής εξουσίας που αυτό αντιπροσωπεύει.
Πότε συναντάται και γιατί η έννοα κράτος;Θεωρείται ότι οι Σουμέριοι την 4η χιλιετία π.Χ δημιούργησαν μία πρώτη μορφή πόλεως κράτους,αποβλέποντας στην παύση της νομαδικής ζωής και στην σταθερή ανάπτυξη της ζωής και του βιοτικού επιπέδου μέσα από τη σταθερή σχέση με τη γη και τις άλλες παραγωγικές πηγές(θάλασσα κ.ο.κ).Η Βαβυλώνα που ήταν από τις επόμενες πόλεις-κράτη σηματοδοτεί την ανθρώπινη θέληση της ελεγχομένης ζωής,της συσσώρευσης πλούτου και δύναμης αλλά και σιγουριάς αφ΄ής στιγμής σε αυτές τις πόλεις κράτη οι άνθρωποι αποκτούν σταθερές εργασίες και σταθερή σχέση με παραγωγικές πηγές και επαγγέλματα.Αν σκεφθούμε όμως ότι η Σουμερική πόλις Ούρ ήταν αφιερωμένη στην ιερή Θεά της Σελήνης και είχε τον βασιλέα απεσταλμένο της Θεάς,

Eρευνώντας την εξέλιξη του ανθρώπου στον 21ο αι.μ.Χ.



Η δομική λειτουργία της παρούσης διάστασης στηρίχθηκε και στηρίζεται ακόμη στα γνωστά τρία μεγέθη του Θεού,της φύσης και του ανθρώπου.Η διαλεκτική της ανταλλαγής δυνάμεων από το Θεό προς τον άνθρωπο αποτελεί τη θεωρία του Δημιουργισμού.Αυτή η διαλεκτική ,που ονομάζεται Δημιουργία,στην κάθοδό της περατώνεται στην ανθρώπινη μορφή και στην προσωπική εσωτερικότητα-που φέρει μέσα της το δημιουργό- αλλά στην άνοδό της φέρει μία πολύ συγκεκριμένη ενδελεχή εξέλιξη.Ο άνθρωπος πρέπει να δικαιολογήσει το κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωση.Στην άνοδο αυτής της διαλεκτικής ανάμεσα σε Θεό και άνθρωπο παραδίδεται ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο εξέλιξης.Ο άνθρωπος πρέπει να γίνει κατά χάριν Θεός.Θα μπορούσαμε να ομιλήσουμε για την ύπαρξη μιάς εσωτερικής εξέλιξης η οποία μέσα από την Παράδοση και τα Ιερά κείμενα διαχρονικά μεταδόθηκε στους ανά τον κόσμο πιστούς των διαφόρων θρησκειών και δογμάτων.Θαυμαστή ισορροπία σε αυτή τη σχέση και σε αυτή την εξελικτική διαλεκτική ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο κρατάει η Ορθόδοξη Ανατολική παράδοση,αλλά δεν θα επεκταθούμε τώρα περισσότερο.
Είναι πάντως χαρακτηριστικό ότι όταν ο άνθρωπος σταμάτησε να κατανοεί και να ασχολείται με αυτή την εσωτερική θεϊκή εξέλιξη αναδύθηκε η εξωτερική φυσική εξέλιξη του Δαρβίνου και του Λαμάρκ,η οποία βέβαια αποτελεί αισθητική εξλέλιξη αντιγραφή σαφώς της εσωτερικής αντίστοιχης που θεμελίωσε ο πρώτος Νούς αυτής της διάστασης.Η Δαρβίνεια εξέλιξη είναι η διαλεκτική ανάμεσα στο δεύτερο παράγοντα αυτής της διάστασης,τη φύση και στον άνθρωπο.Το ιστορικό-εποχιακό υπόβαθρο βοήθησε ώστε η εξέλιξη να λάβει τα χαρακτηριστικά της μεταφοράς εξωτερικών αλλά και εμφύτων ιδιοτήτων από τον παράγοντα της φύσης προς τον άνθρωπο.Τώρα εξέλιξη είναι η διαλεκτική ανάμεσα στη φύση και στον άνθρωπο.Ο ορισμός της φύσης έπειτα από τη Διαμαρτύρηση αλλά κυρίως έπειτα από το Διαφωτισμό έδωσε το έναυσμα ώστε τώρα φύση να θεωρείται ό,τι το εξωτερικό και αισθητικό το οποίο μπορεί να καταγραφεί υπό τη μορφή νόμων και άλλων ντετερμινιστικών θεωρήσεων.Αυτές οι θεωρήσεις και αυτοί οι νόμοι πιστεύθηκε ότι μπορεί να κατευθύνουν τη ζωή των ανθρώπων.Τώρα λοιπόν,στον αιώνα της Λογικής,   εξέλιξη προσωπική θεωρείται αφ΄ενός ο άνθρωπος να εσωτερικοποιήσει τον τρόπο της μηχανικής φύσης και αφ΄ετέρου να πραγματοποιήσει μία κοινωνία η οποία θα βασίζεται σε αυτόν τον τρόπο λειτουργίας και στο παραγωγικό αλλά και στο πολιτικό τρόπο ανάπτυξής της.

Το τέλος του χρήματος.


Τόσο πολύ συνηθίζουμε σε καταστάσεις,πρόσκαιρες και μεμονωμένες,ώστε ξεχνούμε την καλοκουρδισμένη οντική μηχανή η οποία προχωρεί ακάθεκτη προς την πραγμάτωση όλων των σχεδίων της.Ας μην στηρίξουμε ιδιαιτέρως το συλλογισμό του Αναξιμάνδρου ότι πολλοί κόσμοι υπάρχουν,ούτε και την καθαρά αταβιστική θέση ότι το ον συνεχώς μεταβάλλει και δημιουργεί μεταμορφώσεις πριν την τελική του επικράτηση.
Μπορούμε όμως να δούμε λίγο περισσότερο κριτικά τη κινητικότητα και την τελεολογική ενδελέχεια αυτού του κόσμου ο οποίος στηρίζεται σε τρείς βασικές παραμέτρους.Στην πρώτη Ιδέα,στη Φύση και στον Άνθρωπο.
Είναι σαφές ότι οι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν σε σχέση με τη θέση που έλαβαν έναντι αυτών των παραμέτρων.Ας δώσουμε ένα κλασσικό παράδειγμα.Ο Ελληνικός πολιτισμός –ειδικά μετά τους επαγωγικούς και οριστικούς λόγους του Σωκράτη-αναπτύχθηκε σε σχέση με την πρώτη παράμετρο,την Ιδέα.Προσπάθησε συγκεκριμένα να ενώσει τους ανθρώπους κάτω από την σκέπη των κοινών εσωτερικών επιταγών του Λόγου.Η πλουσιότητα του Ελληνικού πολιτισμού ανάγεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι ένοιωσαν εσωτερικά πλούσιοι,με τον πλούτο της νοητικής επάρκειας,η οποία τους έδινε τη δύναμη της συνεχούς υπαρξιακής και πολιτιστικής εξέλιξης.Γι αυτό ακριβώς τον λόγο στην Αρχαία Ελλάδα δεν υπάρχουν τόσο ενδοκοινωνικοί πόλεμοι όσο πόλεμοι πολιτισμών και εδαφικής κυριαρχίας.Γι αυτό εξάλλου υπάρχει και το φαινόμενο της ύπαρξης δούλων και ελευθέρων,γι αυτό οι Έλληνες απεχθάνονταν το υλικό εμπόριο το οποίο το έκαναν δούλοι.Οι άνθρωποι διαβιούν σε σχέση με την πρώτη Ιδέα,η οποία μέσα από τη φύση παρουσιάζει την όλη «φιλοσοφία»της.Όταν οι άνθρωποι –κατά προτύπωση-αυτής της φύσης δημιουργούν την πολιτεία τους,εσωτερικά,μέσα στην πολιτεία,ζούν ως ένα σε σχέση με αυτή την ιδέα.Μπροστά στην ιδέα του Αγαθού οι Σπαρτιάτες είναι Έν.Άνθρωποι οι οποίοι δεν συμμετέχουν σε αυτή την ιδεατή συλλογιστική είναι έξω από την πολιτεία και είναι δούλοι.Η ιδέα του Αγαθού περιέχει τους γνώστες και μη.Οι πρώτοι στην Ελληνική πολιτεία του 5ου αι.είναι οι ελεύθεροι οι δεύτεροι οι δούλοι.Συζητάμε για τη γνώση του Αγαθού σύμφωνα με τον Ελληνικό τρόπο.Γι αυτό εξάλλου ο Σωκράτης ανήγαγε τα πάντα σε γνώση ,και ο Ιησούς επανέλαβε «γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς».

Η μία και συνεχής φύση της Ελληνικής γλώσσας.



Tίποτα μέσα στο σύμπαν,στη φύση και στον κόσμο δεν είναι ασυνεχές.Ειδικότερα μετά την «Αρχαιολογία της γνώσης»του Φουκώ μπορούμε να υποστηρίξουμε με πρωτόγνωρη θέρμη τη θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων για θεωρίες,δημιουργίες,αξίες και συστήματα.Όλα έχουν σχέση μεταξύ τους διότι προέρχονται από αρχέγονες κοινές πηγές και καταλήγουν σε κοινές ενδελέχειες.Είναι εύκολα κατανοητό εξάλλου  να συμφωνήσουμε στο ότι η πρόοδος και το νέο στηρίζονται και βασίζονται σε παλαιότερες μορφές οι οποίες σταδιακά αποκτούν νέο περιεχόμενο μέσα από την απόρροια νέων δυνάμεων και ενεργειών σε πολλούς και διαφόρους τομείς.Και σε επίπεδο εννοιών και προσώπων και πραγμάτων.Μάλλον δεν θα μπορούσε να γίνει αλλοιώς εκτός και εάν πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος ο σημερινός δεν έχει καμμία σχέση με τον άνθρωπο του Νεάντερνταλ.Διαχωρίζοντας τα πεδία-σωματικό,ψυχικό και πνευματικό –θα λέγαμε ότι σε όλα αυτά είναι ο σημερινός μία συνέχεια εκείνου του προγόνου του.Περισσότερο θα υποστηρίζαμε ότι μακάρι και να ξέραμε όλες εκείνες τις δυνάμεις που συνδέουν τις παραμέτρους –ανθρώπους και θεωρίες-μεταξύ τους ,παρά εύκολα να υποστηρίζουμε ότι μερικά πράγματα χάνουν τη συνέχειά τους στο χρόνο.
Εάν για ένα πράγμα θα ήταν  και μόνο σημαντικός ο Έγελος αυτό θα ήταν ο διαχωρισμός και ο τρόπος που τον επιτυγχάνει στη «Φαινομενολογία του Πνεύματος»ανάμεσα στην εσωτερικότητα και εξωτερικότητα.Θα λέγαμε όλα γύρω μας από τα θεμελιώδη μεγέθη του κόσμου έως τις πιο απλές δημιουργίες και θεσμούς επικοινωνούν διαχρονικά μέσα από τη δύναμη της εξωτερικότητας και της εσωτερικότητας.Το απόλυτο πνεύμα εσωτερικοποιείται στη φύση και αυτή εξωτερικοποιείται μέσα από το Διαφωτισμό στο νέο άνθρωπο.Με αυτό τον τρόπο οι πολιτισμοί του μακρινού παρελθόντος επικοινωνούν με τους πολιτισμούς του σήμερα.
Αναλογικά-ας εισέλθουμε για λίγο στην προβληματική του Χιούμ-ας ασχοληθούμε ακροθιγώς με το πρόβλημα της προσωπικής ταυτότητας.Ας προσπαθήσουμε να το δούμε ποικιλοτρόπως μέσα από διάφορα πρίσματα.Ο άνθρωπος που τώρα είναι 90 ετών είναι ο ίδιος με τον ίδιο άνθρωπο όταν ήταν βρέφος.Αναλογικά πάλι γιατί η Ελληνική γλώσσα του 2010 να είναι η ίδια με αυτή του 500 π.Χ.Αν ανατρέξουμε στο παραπάνω αναφερθέν ζεύγος εσωτερικότητας και εξωτερικότητας η απάντηση δείχνει απλή και θετική.Ο άνθρωπος είναι ο ίδιος ,αλλά και η γλώσσα είναι η ίδια.Το ερώτημα είναι γιατί;